اسيران و جانبازان كربلا — الصفحة ١٥١
34 - رباب
او در سفر كربلا حضور داشت « 1 »
و امام حسين ( ع ) هنگام نبرد ، وى و ساير زنان اهل بيت ( ع ) را به صبر و استقامت دعوت كرد . « 2 »
رباب ، شاعرهء اهل بيت ( ع ) « 3 »
در مجلس عبيداللَّه‌بن زياد سر امام حسين ( ع ) را بوسيد و در دامن گذاشت و اين شعر را قرائت نمود :
واحسيناً فلا نَسيتُ حسيناً * اقْصَدَتْهُ أَسِنّةُ الاعداءِ
غادَروه بكربلا صريعاً * لا سَقَى اللَّهُ جانبىكربلاء « 4 »
« واى بر حسين ، من حسين ( ع ) را از ياد نمىبرم . دشمنان بر بدن او نيزه زدند .
جنازه‌اش را در كربلا به روى زمين انداختند . خداوند متعال زمين آنجا را سيراب نكند . »
رباب ، پس از پايان اسارت ، به خواستگاران زياد خود در مدينه جواب ردّ داد و زير سايه نرفت و پيوسته در سوگ سيدالشهدا ( ع ) اشك مىريخت . « 5 »
به گفته‌ى برخى از مورّخان ، او يك سال بر سر قبر امام حسين ( ع ) اقامت گزيد و با تأسف به مدينه بازگشت و از فرط حزن و اندوه جان به جان آفرين تسليم كرد . « 6 »
ابن عساكر مىگويد : وى در زمان امام حسين ( ع ) از دنيا رفته است . « 7 »
ولى اين سخن به گواهى مطالب پيشين نادرست به نظر مىآيد .
( 1 ) - كامل ابن اثير ، ج 4 ، ص 88 ؛ الفصول المهمة ، ص 196 ؛ تاريخ زندگانى امام حسين ( ع ) ، عماد زاده ، ج 2 ، ص 183 .
( 2 ) - الملهوف ، ص 141 .
( 3 ) - حضرت زينب كبرى ( ع ) ، عماد زاده ، ص 307 .
( 4 ) - نفس المهموم ، ص 372 ؛ مقتل الحسين ( ع ) ، مقرم ، ص 325 ؛ اعلام النساء ، ص 347 . سروده‌ى ديگر وى درباره‌ى سيّدالشهدا ( ع ) اين گونه شروع مىشود : ان الذى كان نوراً يُستضاء به * بكربلاء قتيلٌ غير مدفون ( منتهى الآمال ، ج 1 ، ص 829 ؛ الاغانى ، ج 16 ، ص 142 )
( 5 ) - كامل ابن اثير ، ج 4 ، ص 88 ؛ الأغانى ، ج 16 ، ص 141 ؛ منتهى الآمال ، ج 1 ، ص 829 . نيز ر . ك اصول‌كافى ، ج 1 ، ص 387 .
( 6 ) - تذكرة الخواص ، ص 238 ؛ البداية و النهاية ، ج 8 ، ص 212 ؛ كامل ابن اثير ، همانجا ؛ اعيان الشيعه ، ج 6 ، ص 449 .
( 7 ) - تاريخ مدينة دمشق ، ج 69 ، ص 120 .