اساس الصرف (مشتمل بر امهات مسائل علم صرف) (فارسى) — الصفحة ٢٥٩

صرف اسم مفعول از لفيف مفروق

من سزاوارتر است كه به خدا قسم ديگرى سزاوارتر خواهد شد زيرا براى خير و شر فاعلى خواهد بود كه هر وقت آن دو را ترك كنيد اهلش بفعل آن دو مبادرت مىكنند ) .

3 -

الدّنيا تغرّ و تضرّ و تمرّ ، انّ اللّه سبحانه لم يرضها ثوابا لاوليائه ، و لا عقابا لاعدائه ، و انّ اهل الدّنيا كركب بيناهم حلّوا اذ صاح بهم سائقهم فارتحلوا .

( دنيا ميفريبد و زيان مىرساند و مىگذرد ، خداوند متعال راضى نشد آن را ثواب دوستان و عقاب دشمنانش قرار دهد ، و محققّا اهل دنيا همچون كاروانى هستند كه در ميان فرود آمده‌اند ناگهان راننده‌اشان فرياد مىزند كوچ كنيد ) .

4 -

لا تجعلنّ ذرب لسانك على من انطقك ، و بلاغه قولك على من سدّدك .

( تيزى زبانت را بر كسى كه ترا گويا گردانيد و استوارى كلامت را بر كسى كه ترا استحكام بخشيده قرار مده ) .

5 -

اتّقوا معاصى اللّه فى الخلوات ، فانّ ، الشاهد هو الحاكم .

( از گناهان خدا در پنهانيها دورى كن كه شاهد و گواه خود حكم كننده است ) .

6 - قال عليه السّلام لابنه محّمد بن الحنفيّه :

يا بنىّ انّى اخاف عليك الفقر فاستعذ باللّه منه ، فانّ الفقر منقصه للدّين مدهشه للعقل ، داعيه للمقت .

امام عليه السلام به فرزند خود محمّد بن حنفيّه فرمود :

( پسرم من بر تو از تنگدستى ميترسم پس از آن به خداوند پناه ببر زيرا آن باعث كم بودى در دين است و سبب تحيّر عقل و موجب دشمنى است ) .