اسئلة القرآن المجيد وأجوبتها من غرائب آي التنزيل (پرسش و پاسخهاى قرآنى) (فارسى) — الصفحة ٤٥٢

سورهء سجده

خلقت حضرت آدم عليه السّلام . پس منافاتى با هم ندارند .

وَ نَفَخَ فِيهِ مِنْ رُوحِهِ « 1 » سؤال 773 : خداوند كه منزّه از داشتن روح است چگونه مىفرمايد كه از روح خود در كالبد آدم عليه السّلام دميد ؟

جواب : معنا اين است كه خداوند از روحى كه منسوب به او و مخلوق و پديد آمدهء بدست اوست در كالبد آدم عليه السّلام دميده است .

قُلْ يَتَوَفَّاكُمْ مَلَكُ الْمَوْتِ « 2 » سؤال 774 : چرا در اينجا مرگ آدميان را به فرشته مرگ نسبت داد درحالىكه در جاى ديگر به فرشتگان ( توفته رسلنا ) و درهاى ديگر به خود نسبت داد كه فرمود : ( الله يتوفى الانفس حين موتها ) ؟

جواب : خداوند تعالى با آفرينش مرگ و فرمان به فرشتگان مبنى بر گرفتن روح از انسان ميراننده است و فرشتگان نيز از آن جهت كه دستياران ملك‌الموت هستند ميرانند محسوب مىشوند كه روح را از سر انگشتان به حلقوم مىكشند . و ملك‌الموت ( حضرت عزرائيل ) روح را از حلقوم بيرون مىآورد ميراننده محسوب مىگردد .

پس هم خدا و هم فرشتگان و هم ملك‌الموت همگى ميراننده محسوب مىگردند .

إِنَّما يُؤْمِنُ بِآياتِنَا الَّذِينَ إِذا ذُكِّرُوا بِها خَرُّوا سُجَّداً « 3 » سؤال 775 : چگونه خداوند مؤمنان را در اين آيه چنين توصيف مىفرمايد درحالىكه نه همهء مؤمنان چنين هستند و نه شرط تحقق ايمان اين

( 1 ) . سورهء سجده ، آيهء 8 : و در آن از روح خود دميد . ( 2 ) . سورهء سجده ، آيهء 10 : بگو كه فرشته مرگ شما را قبض روح مىكند . ( 3 ) . سورهء سجده ، آيهء 14 : كسانى بر آيات ، ايمان مىآورند كه اگر ياد ما كنند به سجده مىافتند .