اسئلة القرآن المجيد وأجوبتها من غرائب آي التنزيل (پرسش و پاسخهاى قرآنى) (فارسى) — الصفحة ٢٢٦

سورهء توبه

بارِئِكُمْ فَاقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ » « 1 » و باز مىفرمايد : « وَ لا تَلْمِزُوا أَنْفُسَكُمْ » « 2 » جواب سوم : مراد از ظلم ، نقص بهره و حظّ اخروى به‌وسيله معصيت است . چون كسى كه گناه مىكند با كم كردن ثواب و متوجه كردن عقاب و مذمت بسوى خود ظلم به خويشتن كرده است چنان كه خداوند مىفرمايد :

« وَ مَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ » جواب چهارم : هر ظلمى كه ظالمى به ديگران مىكند در حقيقت ظلمى است به خود وى . چون ضرر ظلم او در حق مظلوم بدليل آنكه در دنياست خيلى سريع قطع مىشود ولى ضرر ظلم به خودش قطع نشده يا به دليل اينكه ظلم به نفس شديدتر و طولانىتر است آن را در آخرت مىبيند ظلم به ديگران نيز ظلم به نفس محسوب شده است .

إِنَّمَا النَّسِيءُ زِيادَةٌ فِي الْكُفْرِ « 3 » سؤال 375 : اين آيه دلالت مىكند كه كفر زيادى و نقصان مىپذيرد ، پس بايد ايمان نيز كه در مقابل آن است نقصان و زيادى بپذيرد ، در نتيجه استدلال شافعى بايد پذيرفته باشد كه مىگويد : ايمان قابل نقصان و زيادى است . آيا اين درست است ؟

جواب : مراد زيادى معصيت در كفر است . ( يعنى معصيت كه نتيجه كفر است افزايش مىيابد ) لا يَسْتَأْذِنُكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ « 4 »

( 1 ) . سورهء بقره ، آيهء 54 : پس بسوى خداى خود بازگرديد و خود را بكشيد . ( 2 ) . سورهء حجرات ، آيهء 11 : و هرگز عيب‌جوئى خود را نكنيد . ( 3 ) . سورهء توبه ، آيهء 37 : همانا نسىء ( يعنى ماهى را تغيير و تبديل كردن به ماهى ديگر ) افزايش در كفر است . ( 4 ) . سورهء توبه ، آيهء 44 : كسانى كه به خدا و روز قيامت ايمان دارند از توازن ترك جهاد نخواهند