ادعيه و زيارات عتبات عاليات (فارسى) — الصفحة ٧٨

زيارت امير مؤمنان عليه السلام در روز غدير

فِعْلِهِمْ ، وَفَوَّضْتَهُ الَيْهِمْ فَلَمَّا اسْفَرَ الْحَقُّ ، وَسَفِهَ

جستى ، و كار را به ايشان واگذاشتى ، و چون پرده از روى حق برداشته شد ، و

الْمُنْكَرُ ، وَاعْتَرَفُوا بِالزَّلَلِ وَالْجَوْرِ عَنِ الْقَصْدِ ،

نا روايى منكر روشن شد و به خطاى خويش و عدول از حق اعتراف كردند

اخْتَلَفُوا مِنْ بَعْدِهِ ، وَالْزَمُوكَ عَلى سَفَهِ التَّحْكيمَ ، الَّذى

پس از آن اختلاف نظر پيدا كرده و تو را مجبور به پذيرفتن حَكميّت سفيهانه كردند با اينكه

ابَيْتَهُ وَاحَبُّوهُ ، وَحَظَرْتَهُ وَاباحُوا ذَنْبَهُمُ الَّذِى اقْتَرَفُوهُ ،

تو نخواستى و آنان خواستند و تو آن را تحريم و آنها مباح دانستند ، گناهى بود كه مرتكب شدند

وَانْتَ عَلى نَهْجِ بَصيرَةٍ وَهُدىً ، وَهُمْ عَلى سُنَنِ ضَلالَةٍ

و تو بر طريق بينائى و هدايت بودى ، و ايشان بر روش گمراهى

وَعَمىً ، فَما زالُوا عَلَى النِّفاقِ مُصِرّينَ ، وَفِى الْغَىِّ

و كورى پس همواره بر نفاق اصرار داشتند ، و در گمراهى سرگردان

مُتَرَدِّدينَ ، حَتىَّ اذاقَهُمُ اللَّهُ وَبالَ امْرِهِمْ ، فَاماتَ

بودند ، تا بالاخره چشانيد به ايشان خداوند و بال كارشان را ، و مىراند

بِسَيْفِكَ مَنْ عانَدَكَ فَشَقِىَ وَهَوى ، وَاحْيى بِحُجَّتِكَ مَنْ

بوسيلهء شمشيرت دشمنت را و در نتيجه بدبخت ونگونسار گرديد ، وزنده گردانيد بوسيلهء حجت تو هر كه

سَعَدَ فَهُدِىَ ، صَلَواتُ اللَّهِ عَلَيْكَ غادِيَةً وَرآئِحَةً وَعاكِفَةً

سعادتمند و هدايت شد ، درودهاى خدا بر تو باد بامدادان و شامگاهان و در هنگام اقامت

وَذاهِبَةً ، فَما يُحيطُ الْمادِحُ وَصْفَكَ ، وَلا يُحْبِطُ

و در سفر وصف كننده‌اى نتواند وصف فضائل تو نكند و بدخواه و