ادعيه و زيارات عتبات عاليات (فارسى) — الصفحة ٧١

زيارت امير مؤمنان عليه السلام در روز غدير

يَكُنْ عَلَيْكَ اميرٌ ، وَكَمْ مِنْ امْرٍ صَدَّكَ عَنْ امْضآءِ عَزْمِكَ

و كسى بر تو امارت نداشت ، و چه بسيار كارهائى كه جلوگيرى كرد تو را از انجام آنها

فيهِ التُّقى ، وَاتَّبَعَ غَيْرُكَ فى مِثْلِهِ الْهَوى ، فَظَنَّ الْجاهِلُونَ

پرهيزكاريت ولى پيروى كردند ديگران در مانند آن از هواى نفس و اين سبب شد كه نادانان گمان كنند

ا نَّكَ عَجَزْتَ عَمَّا الَيْهِ انْتَهى ، ضَلَّ وَاللَّهِ الظَّآنُّ لِذلِكَ

كه تو سرانجام درمانده شدى ، گمراه گشت به خدا هر كه چنين گمانى كرد

وَمَا اهْتَدى ، وَلَقَدْ اوْضَحْتَ ما اشْكَلَ مِنْ ذلِكَ لِمَنْ

و هدايت نيافت ، و تو به خوبى آشكار كردى حلّ اين اشكال را براى آنكس كه

تَوَهَّمَ وَامْتَرى ، بِقَوْلِكَ - صَلَّى اللَّهُ عَلَيْكَ - : قَدْ يَرَى

چنين توهم و ترديدى داشت به گفتارت - كه درود خدا بر تو باد - كه فرمودى : « گاهى باشد كه

الْحُوَّلُ الْقُلَّبُ وَجْهَ الْحيلَةِ وَدوُنَها حاجِزٌ مِنْ تَقْوَى اللَّهِ ،

مرد چاره‌جو و زبردست راه چاره مىبيند ولى در برابرش پرده‌اى از تقواى خدا است

فَيَدَعُها رَاْىَ الْعَيْنِ ، وَيَنْتَهِزُ فُرْصَتَها مَنْ لا حَريجَةَ لَهُ فِى

پس دانسته و آشكارا آن را رهامىكند ، ولى همان فرصت را غنيمت شمارد كسى كه نسبت به دين

الدّينِ ، صَدَقْتَ وَاللَّهِ وَخَسِرَ الْمُبْطِلُونَ ، وَاذْ ما كَرَكَ

تعهدى ندارد » به خدا تو راست گفتى و ياوه سرايان زيان كردند ، و هنگامى كه آن دو

النَّاكِثانِ فَقالا : نُريدُ الْعُمْرَةَ فَقُلْتَ لَهُما : لَعَمْرُكُما ما

پيمان شكن ( طلحه و زبير ) با تو نيرنگ زدند و گفتند : ما قصد انجام عمره داريم و تو به آن دو فرمودى

تُريدانِ الْعُمْرَةَ لكِنْ تُريدانِ الْغَدْرَةَ فَاخَذْتَ الْبَيْعَةَ

به‌جان خودتان سوگند كه‌شما قصدعمره نداريد بلكه‌قصد خدعه‌پيمان شكنى داريد وبه‌همين‌جهت‌از آن