ادعيه و زيارات عتبات عاليات (فارسى) — الصفحة ٦٩

زيارت امير مؤمنان عليه السلام در روز غدير

خائِفينَ ، وَنَصَرَبِكَ الْخاذِلينَ ، وَيَوْمَ حُنَيْنٍ عَلى

و بوسيلهء تو آن لشگر شكست خورده را يارى كرد ، و در روز

ما نَطَقَ بِهِ التَّنْزيلُ : إِذْ أَعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ فَلَمْ

حنين چنانچه قرآن بدان گويا باشد : « آن دم كه بشگفت آورد

تُغْنِ عَنْكُمْ شَيْئاً وَضَاقَتْ عَلَيْكُمْ الْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ

شما را بسيار بودنتان ولى سودى براى شما نداشت و زمين با همه فراخيش بر شما تنگ شد

ثُمَّ وَلَّيْتُمْ مُدْبِرِينَ * ثُمَّ أَنزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَى

و سپس رو به فرار گذارديد ، آنگاه خدا نازل كرد آرامش خود را

رَسُولِهِ وَعَلَى الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنُونَ انْتَ وَمَنْ يَليكَ ،

بر پيامبرش و بر مؤمنان » ، و ( مقصود از ) مؤمنان تو بودى و

وَعَمُّكَ الْعَبَّاسُ يُنادِى الْمُنْهَزِمينَ : يا اصْحابَ سُورَةِ

همراهان تو ، و عمويت عباس فرياد مىزد به گريختگان : اى ياران

الْبَقَرَةِ يا اهْلَ بَيْعَةِ الشَّجَرَةِ ، حَتَّى اسْتَجابَ لَهُ قَوْمٌ قَدْ

سورهء بقره ! اى اهل بيعت شجره ! تا بالاخره گروهى پاسخش را دادند

كَفَيْتَهُمُ الْمَؤُنَةَ وَ تَكَفَّلْتَ دُونَهُمُ الْمَعُونَةَ ، فَعادُوا آيِسينَ

و تو بىحضور آنان ، دشمن را عقب نشاندى و آنها نااميد و محروم از ثواب

مِن‌َالمَثُوبَةِ ، راجين‌َوَعْدَاللَّهِ تَعالى بِالتَّوْبَةِ ، وَذلِكَ قَوْلُ اللَّهِ

جهاد بازگشتند و اميدوار به وعدهء خداى تعالى در قبول توبه خود بودند و همين است گفتار خداى

جَلَّ ذِكْرُهُ ثُمَّ يَتُوبُ اللَّهُ مِنْ بَعْدِ ذَلِكَ عَلَى مَنْ يَشَاءُ

جلّ ذكره كه ( فرمايد ) : « سپس پذيرفت خدا پس از آن توبهء كسى را كه مىخواست »