ادعيه و زيارات عتبات عاليات (فارسى) — الصفحة ٦٦

زيارت امير مؤمنان عليه السلام در روز غدير

وَازْهَدَ الزَّاهِدينَ ، وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَكاتُهُ وَصَلَواتُهُ

عبادت كنندگان ، و زاهدترين زاهدان و رحمت خدا و بركاتش

وَتَحِيَّاتُهُ ، انْت‌َمُطْعِمُ الطَّعامِ عَلى حُبِّهِ مِسْكيناً وَيَتيماً

و درودها و تحياتش بر تو ، توئى كه دادى غذايت را با اينكه به آن نياز داشتى به بينوا

وَاسيراً لِوَجْهِ اللَّهِ ، لاتُريدُ مِنْهُمْ جَزآءً وَلاشُكُوراً وَفيكَ

و يتيم و اسير به خاطر خدا ، و انتظار نداشتى از آنان پاداش و تشكرى و

انْزَلَ اللَّهُ تَعالى : وَيُؤْثِرُونَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ

دربارهء تو خداى تعالى نازل فرمود : « و مقدم دارند ( آنها را ) بر خودشان و گرچه خود حاجتمند باشند

خَصَاصَةٌ وَمَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُوْلَئِكَ هُمْ الْمُفْلِحُونَ

و هر كه محفوظ ماند از بخل ضمير او پس آنهايند رستگاران »

وَانْتَ الْكاظِمُ لِلْغَيْظِ ، وَالْعافى عَنِ النَّاسِ وَاللَّهُ يُحِبُّ

و توئى كه فرو بردى خشم خود را ، و گذشتى از مردم و خدا دوست دارد

الْمُحْسِنينَ ، وَانْتَ الصَّابِرُ فِى الْبَأسآءِ وَالضَّرَّآءِ وَحينَ

نيكوكاران را ، و توئى بردبار در تنگدستى و دشوارى و هنگام

الْبَأسِ ، وَانْتَ الْقاسِمُ بِالسَّوِيَّةِ وَ الْعادِلُ فِىالرَّعِيَّةِ ، وَالْعالِمُ

كارزار و توئى قسمت كننده به مساوات ، و عدالت گستر در رعيت ، و داناى

بِحُدُودِ اللَّه‌ِمِنْ جَميعِ الْبَرِيَّةِ ، وَاللَّهُ تَعالى اخْبَرَ عَمَّا اوْلاكَ

به حدود و احكام خدا از ميان همهء مردم ، و خداى تعالى خبر داد از آن

مِنْ فَضْلِهِ بِقَوْلِهِ : أَفَمَنْ كَانَ مُؤْمِناً كَمَنْ كَانَ فَاسِقاً

بهره‌اى كه به تو داده از فضل خود ، آنجا كه فرموده : « آيا آنكس كه مؤمن است همانند كسى است كه فاسق است ؟