ادعيه و زيارات عتبات عاليات (فارسى) — الصفحة ٥٦

زيارت امير مؤمنان عليه السلام در روز غدير

ناكِلًا ، وَلا اظْهَرْتَ الرِّضا بِخِلافِ ما يُرْضِى اللَّهَ مُداهِناً ،

از جهت سستى و چنان نبود كه بر خلاف خواست خدا براى سازش با دشمن اظهار رضايت كنى

وَلا وَهَنْتَ لِما اصابَكَ فى سَبيلِ اللَّهِ ، وَلا ضَعُفْتَ وَلَا

و نه اينكه سستى كنى در برابر آنچه در راه خدا به تو رسيد ، و نه اينكه ناتوان باشى و نه اينكه

اسْتَكَنْتَ عَنْ طَلَبِ حَقِّكَ مُراقِباً ، مَعاذَ اللَّهِ انْ تَكُونَ

درمانده شده باشى از مطالبهء حق خود بخاطر ترس از غاصبين حقت ، پناه به خدا كه چنان بوده باشى

كَذلِكَ ، بَلْ اذْ ظُلِمْتَ احْتَسَبْتَ رَبَّكَ ، وَفَوَّضْتَ الَيْهِ

بلكه چون به تو ستم كردند تو صبر بر آن را به حساب پروردگارت گذاردى ، و كارت را به او واگذار

امْرَكَ وَذَكَّرْتَهُمْ فَمَا ادَّكَروُا ، وَوَعَظْتَهُمْ فَمَا اتَّعَظُوا ،

كردى ، و ستمكارانت را پند دادى ولى پند نگرفتند و موعظه‌شان كردى ولى سودشان نداد

وَخَوَّفْتَهُمُ اللَّهَ فَما تَخَوَّفُوا ، وَاشْهَدُ انَّكَ يا اميرَ الْمُؤْمِنينَ

و از خدا آنها را ترساندى و نترسيدند ، و گواهى دهم كه تو اى امير مؤمنان

جاهَدْتَ فِىاللَّهِ حَقَّ جِهادِهِ ، حَتّى دَعاكَ اللَّهُ الى جِوارِهِ ،

جهاد كردى در راه خدا آنطور كه بايد تا اينكه خداوند تو را به جوار خويش فراخواند

وَقَبَضَكَ الَيْهِ بِاخْتِيارِهِ ، وَالْزَمَ اعْداءَك الْحُجَّةَ بِقَتْلِهِمْ

و به اختيار خود جان شريفت را قبض فرمود و ثابت كرد حجت را بر دشمنانت بواسطه اينكه تو را

ايَّاكَ ، لِتَكُونَ الْحُجَّةُ لَكَ عَلَيْهِمْ ، مَعَ ما لَكَ مِنَ الْحُجَجِ

كشتند تا حجت تو بر آنها تمام باشد با تمام حجتهاى

الْبالِغَةِ عَلى جَميعِ خَلْقِهِ ، السَّلامُ عَلَيْكَ يا اميرَ

رساى ديگرى كه بر تمام خلق خدا داشتى ، سلام بر تو اى امير