ادعيه و زيارات عتبات عاليات (فارسى) — الصفحة ٥٠٨

دعاى ندبه

نَجْوى ، عَزيزٌ عَلَىَّ انْ تُحيطَ بِكَ دُونِىَ الْبَلْوى ، وَلا

رازى ، گران است بر من كه بى من بر تو تنها بلا احاطه كند ، و صداى

يَنالُكَ مِنّى ضَجيجٌ وَلا شَكْوى ، بِنَفْسى انْتَ مِنْ مُغَيَّبٍ

زارى و شكوهء من به تو نرسد ، جانم به قربانت اى پنهانى

لَمْ يَخْلُ مِنا ، بِنَفْسى انْتَ مِنْ نازِحٍ ما نَزَحَ عَنا ،

كه از ميان ما بيرون نيستى ، جانم به قربانت اى دور از نظرى كه از ما دور نيست

بِنَفْسى انْتَ امْنِيَّةُ شائِقٍ يَتَمَنّى ، مِنْ مُؤْمِنٍ وَمُؤْمِنَةٍ ذَكَرا

جانم به قربانت اى آرمان هر مشتاقى كه آزويت كنند از مردان و زنان با ايمانى كه به ياد تو

فَحَنا ، بِنَفْسى انْتَ مِنْ عَقيدِ عِزٍّ لا يُسامى ، بِنَفْسى

ناله از دل كشند ، جانم به قربانت اى بسته به عزتى كه كسى برتو برترى نگيرد ، جانم

انْتَ مِنْ اثيلِ مَجْدٍلا يُجارى ، بِنَفْسى انْتَ مِنْ تِلادِ نِعَمٍ

به قربانت اى مجد و شوكت ريشه‌دارى كه همطراز ندارد ، جانم به قربانت اى نعمت ديرينه‌اى

لا تُضاهى بِنَفْسى انْتَ مِنْ نَصيفِ شَرَفٍ لا يُساوى ،

كه شبيه ندارد ، جانم به قربانت اى قرين شرف و بزرگوارى كه برابر ندارد ،

الى مَتى احارُ فيكَ يا مَوْلاىَ ، وَالى مَتى وَاىَّ

تا كى سرگردان تو باشم اى مولاى من ؟ و تا كى

خِطابٍ اصِفُ فيكَ وَاىَّ نَجْوى ، عَزيزٌ عَلَىَّ انْ

و به چه زبانى وصف تو گويم و راز دل كنم ، گران و ناگوار است بر من

اجابَ دُونَكَ وَاناغى ، عَزيزٌ عَلَىَّ انْ ابْكِيَكَ

كه پاسخ از ديگرى جز تو بشنوم و گفتگو كنم ، گران است بر من كه بر تو بگريم ولى مردم تو را