ادعيه و زيارات عتبات عاليات (فارسى) — الصفحة ٥٠٠

دعاى ندبه

الْأَبْوابَ الَّا بابَهُ ، ثُمَّ اوْدَعَهُ عِلْمَهُ وَحِكْمَتَهُ ، فَقالَ : انَا

درهاى مسجد را جزدرخانهء على را ، سپس علم و حكمت خود را به او سپرد و فرمود : من

مَدينَةُ الْعِلْمِ وَعَلىٌّ بابُها ، فَمَنْ ارادَ الْمَدينَةَ وَالْحِكْمَةَ

شهر علمم و على دَرِ آن شهر است پس هر كه خواهد بدين شهر درآيد و حكمت

فَلْيَاْتِها مِنْ بابِها ، ثُمَّ قالَ : انْتَ اخى وَوَصيّى

خواهد بايد از دَرِ آن درآيد ، سپس فرمود : توئى برادر من و وصى من

وَوارِثى ، لَحْمُكَ مِنْ لَحْمى ، وَدَمُكَ مِنْ دَمى ،

و وارث من گوشتت از گوشت من و خونت از خون من است

وَسِلْمُكَ سِلْمى ، وَحَرْبُكَ حَرْبى ، وَالْايمانُ

صلح تو صلح من و جنگ تو جنگ من است و ايمان

مُخالِطٌ لَحْمَكَ وَدَمَكَ كَما خالَطَ لَحْمى وَدَمى ،

با گوشت و خون تو آميخته شده چنانچه با گوشت و خون من آميخته

وَانْتَ غَداً عَلَى الْحَوْضِ خَليفَتى ، وَانْتَ تَقْضى دَيْنى

و تو در فرداى محشر بر سر حوض ( كوثر ) جانشين منى و تو مىپردازى قرض مرا

وَتُنْجِزُ عِداتى ، وَشيعَتُكَ عَلى مَنابِرَ مِنْ نُورٍ مُبْيَضَّةً

و وفا مىكنى به وعده‌هاى من و شيعيانت بر منبرهائى از نور با

وُجُوهُهُمْ حَوْلى فِى الْجَنَّةِ ، وَهُمْ جيرانى ، وَلَوْلا انْتَ

روهاى ( نورانى و ) سفيد در بهشت اطراف منند و آنها همسايگان منند و اگر تو

يا عَلىُّ لَمْ يُعْرَفِ الْمُؤْمِنُونَ بَعْدى ، وَكانَ بَعْدَهُ هُدىً

نبودى - اى على - مؤمنان پس از من شناخته نمىشدند ، و آن جناب پس از رسول خدا راهنماى