ادعيه و زيارات عتبات عاليات (فارسى) — الصفحة ٤٨٠

دعاى كميل

وَهُوَ يُناديكَ يا رَبَّهُ ، امْ كَيْفَ يَرْجُو فَضْلَكَ فى عِتْقِهِ

بااينكه تورا به‌پروردگارى بخواند ؟ يا چگونه ممكن است كه اميد فضل تو را در آزادى خويش داشته باشد

مِنْها فَتَتْرُكُهُ فيها ، هَيْهاتَ ما ذلِكَ الْظَّنُ بِكَ ، وَلَا

ولى تو او را به حال خود واگذارى ، چه بسيار از تو دور است و چنين گمانى به تو نيست و فضل

الْمَعْرُوفُ مِنْ فَضْلِكَ ، وَلا مُشْبِهٌ لِما عامَلْتَ بِهِ

تو اينسان معروف نيست و نه شباهت با رفتار تو نسبت به

الْمُوَحِّدينَ مِنْ بِرِّكَ وَاحْسانِكَ ، فَبِالْيَقينِ اقْطَعُ لَوْ لا ما

يگانه‌پرستان دارد با آن نيكى و احسانت كه نسبت بدانها دارى و من بطور قطع مىدانم كه

حَكَمْتَ بِهِ مِنْ تَعْذيبِ جاحِديكَ ، وَقَضَيْتَ بِهِ مِنْ

اگر فرمان تو در معذب ساختن منكرانت صادر نشده بود و حكم تو

اخْلادِ مُعانِديكَ ، لَجَعَلْتَ الْنارَ كُلَّها بَرْداً وَسَلاماً ،

به هميشه ماندن در عذاب براى دشمنانت در كار نبود حتماً آتش دوزخ را هر چه بود به تمامى سرد و

وَما كانَ لِأَحَدٍ فيها مَقَرّاً وَلا مُقاماً ، لكِنَّكَ تَقَدَّسَتْ

سالم مىكردىو هيچكس در آن منزل و مأوا نداشت ، ولى تو اى خدايى كه تمام نامهايت

اسْمآؤُكَ ، اقْسَمْتَ انْ تَمْلَأَها مِنَ الْكافِرينَ مِنَ الْجِنَّةِ

مقدس است ، سوگند ياد كرده‌اى كه دوزخ را از كافران از پريان و

وَالناسِ اجْمَعينَ ، وَانْ تُخَلِّدَ فيهَا الْمُعانِدينَ وَانْتَ

آدميان پركنى ، و دشمنانت را براى هميشه در آن جاى دهى ، و تو

جَلَّ ثَناؤُكَ ، قُلْتَ مُبْتَدِئاً وَتَطَوَّلْتَ بِالْإِنْعامِ مُتَكَرّماً ،

كه‌حمد ثنايت برجسته است در ابتداء بدون سابقه فرمودى و به اين انعام از روى بزرگوارى تفضل كردى