ادعيه و زيارات عتبات عاليات (فارسى) — الصفحة ٤٧٥

دعاى كميل

عَظْمى ، يا مَنْ بَدَءَ خَلْقى وَذِكْرى ، وَتَرْبِيَتى وَبِرّى

استخوانم رحم كن ، اى كسى كه آغاز كردى به آفرينش من و به ياد من ، و بپرورشم و به احسان

وَتَغْذِيَتى ، هَبْنى لِابْتِداءِ كَرَمِكَ ، وَسالِفِ بِرِّكَ بى ، يا

و خوراك دادنم ، اكنون به‌همان بزرگوارى و كرم نخستت وسابقهء احسانى كه به من داشتى مرا ببخش اى

الهى وَسَيِّدى وَرَبّى ، اتُراكَ مُعَذِّبى بِنارِكَ بَعْدَ

معبود من و اى آقاى من و اى پروردگارم ، آيا تو به راستى چنانى كه مرا به آتش عذاب كنى پس از اينكه

تَوْحيدِكَ ، وَبَعْدَ مَا انْطَوى عَلَيْهِ قَلْبى مِنْ مَعْرِفَتِكَ ،

به يگانگيت اقرار دارم و دلم به نور معرفتت آباد گشته

وَلَهِجَ بِهِ لِسانى مِنْ ذِكْرِكَ ، وَاعْتَقَدَهُ ضَميرى مِنْ حُبِّكَ

و زبانم به ذكر تو گويا شده ، و نهادم به دوستى تو پيوند شده

وَبَعْدَ صِدْقِ اعْتِرافى وَدُعائى خاضِعاً لِرُبُوبِيَّتِكَ ،

و پس از اعتراف صادقانه و دعاى خاضعانه‌ام به مقام بنده‌پرورى و ربوبيتت ؟

هَيْهاتَ انْتَ اكْرَمُ مِنْ انْ تُضَيِّعَ مَنْ رَبَّيْتَهُ ، اوْ تُبْعِدَ مَنْ

بسيار دور است ! تو بزرگوارتر از آنىكه از نظر دوردارى كسىرا كه خود پروريده‌اى ، يا دور گردانى كسى را

ادْنَيْتَهُ ، اوْ تُشَرِّدَ مَنْ آوَيْتَهُ ، اوْ تُسَلِّمَ الَى الْبَلاءِ مَنْ كَفَيْتَهُ

كه خود نزديكش كرده ، يا تسليم بلا و گرفتارى كنى كسى را كه خود سرپرستى كرده

وَرَحِمْتَهُ ، وَلَيْتَ شِعْرى يا سَيِّدى وَالهى وَمَوْلاىَ !

و به لطف پروريده‌اى ، و كاش مىدانستم اى آقا و معبود و مولايم

اتُسَلِّطُ النارَ عَلى وُجُوهٍ خَرَّتْ لِعَظَمَتِكَ ساجِدَةً ،

آيا چيره مىكنى آتش دوزخ را بر چهره‌هايى كه در برابر عظمتت به سجده افتاده ؟