ادعيه و زيارات عتبات عاليات (فارسى) — الصفحة ٤٥٠

زيارت جامعه كبيره

الْكَبيرُ ، وَالشَّفاعَةُ الْمَقْبُولَةُ ، رَبَّنا آمَنَّا بِما انْزَلْتَ وَاتَّبَعْنَا

و شفاعت پذيرفته ، پروردگارا ما ايمان داريم بدانچه نازل فرمودى ، و پيروى كرديم

الرَّسُولَ فَاكْتُبْنا مَعَ الشَّاهِدينَ ، رَبَّنا لا تُزِغْ قُلُوبَنا بَعْدَ اذْ

از پيامبرت پس نام ما را با گواهان ( به اين حقايق ) ثبت فرما ، پروردگارا منحرف مكن دلهاى ما

هَدَيْتَنا وَهَبْ لَنا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً انَّكَ انْتَ الْوَهَّابُ ،

را پس از آنكه راهنمائيمان كردى ، و ببخش به ما از نزد خويش رحمتى كه براستى توئى بخشايشگر

سُبْحانَ رَبِّنا انْ كانَ وَعْدُ رَبِّنا لَمَفْعُولًا ، يا وَلِىَّ اللَّهِ .

منزه است ، پروردگار ما كه براستى وعده او انجام شدنى ، است اى ولى خدا

[ در گفتن يا وَلِىَّ اللَّهِ امامى را كه زيارت مىكنى مخاطب ساز و اگر قصد تمام امامان را دارى بجاى « يا وَلىّ اللَّه » بگو « يا اوْلِياءَ اللَّهِ » : يعنى اى اولياى الهى ]

انَّ بَيْنى وَبيْنَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ ذُنُوباً لا يَأْتى عَلَيْها الَّا

همانا ميان من و خداى عزوجل گناهانى است كه محو و پاك نكند آنها را جز رضايت شما ،

رِضاكُمْ ، فَبِحَقِّ مَنِ ائْتَمَنَكُمْ عَلى سِرِّهِ ، وَاسْتَرْعاكُمْ امْرَ

پس به حق آن خدائى كه شما را امين به راز خود كرده ، و سرپرستى كار خلق خود را به شما

خَلْقِهِ ، وَقَرَنَ طاعَتَكُمْ بِطاعَتِهِ ، لَمَّا اسْتَوْهَبْتُمْ ذُنُوبى ،

واگذارده ، و فرمانبردارى شما را به فرمانبردارى خود پيوسته كه شما بخشش گناهانم را ( از خدا )

وَكُنْتُمْ شُفَعآئى ، فَانّى لَكُمْ مُطيعٌ مَنْ اطاعَكُمْ فَقَدْ

بخواهيد و شفيعان من گرديد ، زيرا كه من فرمانبردار شمايم ، هر كه از شما فرمانبردارى كند