ادعيه و زيارات عتبات عاليات (فارسى) — الصفحة ١١٤

زيارت امير مؤمنان عليه السلام در روز شهادت

النَّاسُ ، وَالآخِرُ حِينَ فَشِلُوا ، كُنتَ لِلمُؤمِنينَ أَباً رحيماً

پراكنده شدند ، و آخر : وقتى كه در اداره امور دچار شكست شدند ، تو نسبت به مؤمنان پدرى مهربانى

إِذ صَارُوا عَلَيك عِيَالًا ، فَحَمَلْتَ أَثقَالَ مَا عَنهُ ضَعُفُوا ،

زيراآنان تحت‌سرپرستى توقرار گرفتند ، ومتحمّل شدى مسئوليت‌هائى را كه ديگران تحمل آن را نداشتند

وَحَفِظْتَ مَا أَضَاعُوا ، وَرَعَيْتَ مَا أَهْمَلُوا ، وَشَمَّرْتَ إِذِ

وحفظ كردى آنچه ضايع كردند ، و رعايت كردى آنچه‌اهمال‌كردند ، و دامن همت به كمرزدى هنگامى كه

اْجتَمَعُوا ، وَعَلَوْتَ إِذْ هَلِعُوا ، وَصَبَرْتَ إِذ أَسْرَعُوا ،

به گرد تو اجتماع كردند ، و سربلند شدى چون بى تابى كردند ، و شكيبايى كردى وقتى كه شتاب گرفتند

وَأَدْرَكْتَ أَوْتَار مَا طَلَبُوا ، وَنَالُوا بِكَ مَا لَمْ يَحتَسِبُوا ،

وخونخواهى كردى از سوى خونخواهان ، و بواسطه تو به‌آنچه كه‌فكر نمىكردند به آن نائل شوند رسيدند

كُنْتَ لِلكافرِينَ عَذَاباً صَبّاً وَنَهْباً ، وَلِلْمُؤْمِنينَ عَمَداً

تو بر كافران عذابى ريزان ، و براى مؤمنان تكيه‌گاه

وَحِصْناً ، فَطِرْتَ وَاللَّهِ بِنَعْمائِهَا ، وَفُزتَ بِحَبائِها ،

ودژ مستحكمى بودى ، به خدا سوگند كه با نعمتهاى او سرشته شدى ، و به عطاى الهى كامياب گرديدى

وَأَحْرَزْتَ سَوابِقَهَا ، وَذَهَبتَ بِفَضائِلِها ، لَمْ تُفْلَلْ

و پيش از ديگران آن را احراز كردى و امتيازات آن را ربودى ، نه دليل و حجّت تو

حُجَّتُكَ ، وَلَمْ يَزِغْ قَلبُكَ ، وَلَمْ تَضْعُفْ بَصيرَتُكَ ، ولَمْ

نارسا ، و نه تحمّل تو اندك ، و نه بينش تو ضعيف بود ، و دچار

تَجبُنْ نَفسُكَ ، كُنْتَ كَالجَبَلِ لَا تُحَرِّكُهُ العَواصِفُ ،

ترس نبودى ، ( بلكه ) همانند كوهى بودى كه تند باد حوادث ترا تكان نمىداد