ادعيه و زيارات عتبات عاليات (فارسى) — الصفحة ١٠٧

زيارت امير مؤمنان عليه السلام در مبعث

نَفْسَهُ فى مَرْضاتِكَ ، وَمَرْضاةِ رَسُولِكَ ، وَجَعَلَها وَقْفاً

در راه خوشنودى تو و خشنودى رسول تو بذل فرمود ، و آن را وقف بر

عَلى طاعَتِهِ وَمَجِنّاً دوُنَ نَكْبَتِهِ ، حَتّى فاضَتْ نَفْسُهُ

اطاعت او قرار داد ، و سپرى بود در برابر گرفتاريهايش ، تا وقتى كه وقت جان دادن آن حضرت

صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ فى كَفِّهِ ، وَاسْتَلَبَ بَرْدَها وَمَسَحَهُ

صلى الله عليه و آله در كف او ، و خنكى آن را در ربود و آن را

عَلى وَجْهِهِ ، وَاعانَتْهُ مَلائِكَتُكَ على غُسْلِهِ وَتَجْهيزِهِ ،

بر چهرهء خود كشيد و فرشتگان تو نيز در غسل او و ساير كارهاى كفن و دفنش به او كمك كردند

وَصَلّى عَلَيْهِ ، وَوارى شَخْصَهُ ، وَقَضى دَيْنَهُ ، وَانْجَزَ

و بر او نماز خوانده و جنازه‌اش را دفن كرد ، و بدهى او را پرداخت ، و به وعده‌اش

وَعْدَهُ ، وَلَزِمَ عَهْدَهُ ، وَاحْتَذى مِثالَهُ ، وَحَفِظَ وَصِيَّتَهُ ،

عمل كرد ، و ملازم عهد و پيمانش گشت ، و همانند او رفتار كرد ، و وصيتش را حفظ كرد

وَحينَ وَجَدَ انْصاراً نَهَضَ مُسْتَقِلّاً بِاعْبآءِ الْخِلافَةِ ،

و هنگامى كه ياورانى براى خود ديد مستقلًا براى قبول مسئوليتهاى خلافت قيام فرمود

مُضْطَلِعاً بِاثْقالِ الْإِمامَةِ ، فَنَصَبَ رايَةَ الْهُدى فى عِبادِكَ ،

و بدوش كشيد بارهاى سنگين امامت را ، و پرچم هدايت را در ميان بندگانت افراشت

وَنَشَرَ ثَوْبَ الْأَمْنِ فى بِلادِكَ ، وَبَسَطَ الْعَدْلَ فى بَرِيَّتِكَ ،

و شهرهايت را تحت پوشش امنيت قرار داد ، و عدل را در ميان خلق تو بسط داد

وَحَكَمَ بِكِتابِكَ فى خَليقَتِكَ ، وَاقامَ الْحُدُودَ ، وَقَمَعَ

و در ميان آفريدگانت به كتاب تو حكم كرد ، و حدود را برپاداشت ، و كفر را