از مدينه تا مدينه (مقتل) (فارسى) — الصفحة ٩٨٩

زبانحال عليا مكرّمه جناب سكينه خاتون

در آنزمان من محزون به صد هزار خروش * چه از شتر به زمين آمدم شدم مدهوش

ز بعد ساعتى آمد چو هوش برسر من * به روى خاك بديدم فتاده پيكر من

دگر ز قافله آنجا نمانده بود كسى * در آن سياهى شب بهر من نه دادرسى

به سوزن مژه درهاى ديده مىسفتم * ز سوز سينه همه دم بخويش مىگفتم

كه اى سكينه مخور غم كه خواهى امشب مرد * دگر طپانچه ز شمر لعين نخواهى خورد

اگر كه طعمه اين وحشيان شود تن تو * خلاص گشت ز زنجير ظلم گردن تو

اگر كه جان رود از بىكسى ز پيكر تو * دگر كسى نزند سنگ كينه برسر تو

اگر در اين دل شب آيدت اجل برسر * روى بخلد و ببينى تن على اكبر ( ع )

من ستم‌زده بودم به كار خود حيران * كه شد ز دور هويدا زنى به صد افغان

ز ره رسيد و به زانو مرا ز لطف نشاند * ز مهر بررخ زردم گلاب و مشگ افشاند

بگريه گفت كه اى نورديدهء مادر * سكينه دخترك غم‌رسيدهء مادر

شد از وجود تو برشاميان مگر ره تنگ * كه از شتر بزمينت زدند برسر سنگ