از مدينه تا مدينه (مقتل) (فارسى) — الصفحة ٧٩٥

عبور دادن اهل بيت از كنار قتلگاه

زين زخم كه برجسم تو بيرون ز حسابست * در سوز من دلشده تا روز حسابم

ز افتادن سروقد اكبر به روى خاك * يكباره ز دل رفت برون طاقت و تابم

زان تير كه جا كرده به حلق على اصغر * در ناله چو ليلا و در افغان چو ربابم

اين شط فرات است چون ديده جودى * هرلحظه به موج آيد و من تشنه آبم

مرحوم محدّث قمى مىنويسد :

در مصباح كفعمى است كه سكينه خاتون گفت : چون پدرم كشته شد آن بدن نازنين را در آغوش گرفتم حالت اغماء و بيهوشى براى من روى داد ، در آن حال شنيدم پدرم مىفرمود :

شيعتى ما ان شربتم رىّ عذب فاذكرونى * او سمعتم بغريب او شهيد فاندبونى

شيعيان من ، هرگاه آب خوشگوارى نوشيديد مرا ياد كنيد و هرزمان مظلوميّت غريب يا شهيدى به سمع شما رسيد براى من ندبه و زارى كنيد .