از مدينه تا مدينه (مقتل) (فارسى) — الصفحة ٧٦٨

3 - فرار نمودن پسران جعفر طيّار از اردوى كفرآئين عمر بن سعد ملعون

آزار برساند .

آن طفلان دل‌شكسته و پريشان‌خاطر گفتند : مادر بسيار درمانده شده‌ايم خوف داريم كه گرفتار بىرحمان شويم و بركوچكى ما رحم نكرده و هلاكمان كنند بيا تو امشب ما طفلان رنج‌ديده را به خانه‌ات ببر و در پناه خود بدار اميدواريم امشب شوهرت نيايد على الصباح از پيش تو خواهيم رفت .

آن زن دلش براحوال ايشان سوخت ، گفت بيائيد تا به خانه رويم ، آن دو نونهال مسرور شده و همراه آن زن به خانه‌اش رفتند ، زن آن دو را وارد منزل نمود ابتداء دست و روى ايشان را شست و در اطاقى نيكو نشاند ، طعام برايشان آورد آن دو غريب فرمودند :

مادر حاجتى به طعام نيست فقط سجّاده‌اى بياور تا روى آن نماز كنيم .

زن رفت و سجّاده آورد و آن دو نونهال پهلوى هم ايستاده و نمازهاى قضاى خود را بجا آورده و شكر الهى نمودند .

سپس آن زن بستر آورد و گشود و ايشان را تكليف به خواب نمود و رفت .

محمّد كه برادر كوچكتر بود به ابراهيم كه بزرگتر بود گفت : برادر جان مرا در بغل بگير و ببوى گمان مىبرم كه امشب ، شب آخر عمر من باشد و صبح را نخواهم ديد

شعر

دلم افتاده يك شورى كه گويا از جهان سيرم * اجل كرده خبر امشب مرا فردا كه مىميرم

مرا گر دوست مىدارى ز رويم توشه بردار * تو خرّم باش در دنيا كه من از عمر دلگيرم