از مدينه تا مدينه (مقتل) (فارسى) — الصفحة ٦٩٨

رجز خواندن امام عليه السّلام و كشتن جمعى از كافران را

به يكديگر سود و كلمه استرجاع اداء نمود و سپس براى اصحاب باوفايش اين مرثيه را قرائت فرمود :

قوم اذا نودو الدفع ملّمة * و القوم بين مدعس و مكروس

ليسوا القلوب على الدّروع و اقلبوا * يتها فتون على ذهاب الانفس

نصروآ الحسين فيالها من فتية * عافوا الحيوة و البسوا من سندس

رجز خواندن امام عليه السّلام و كشتن جمعى از كافران را

رجز خواندن امام عليه السّلام و كشتن جمعى از كافران را

مرحوم يزدى در بيت الاحزان مىنويسد :

در حديث است كه چون تشنگى برخامس آل عبا ، مظلوم كربلا عليه آلاف التحيّة و الثّناء در دشت كربلاء و براهل بيت آن غريب بزرگوار كه همه اولاد ساقى كوثر بودند شدّت كرد و كسى از فرزندان و ياران آن جناب باقى نمانده بود كه بتوانى آبى از براى لب‌تشنگان تحصيل نمايد لابد و لاعلاج آن حضرت خود بنفس نفيس روانه ميدان شده كه شايد از براى جگرسوختگان آبى فراهم نمايد ، پس چون داخل ميدان شد در مقابل لشگر اعداء ايستاده اين رجز را انشاء فرمود :

كفر القوم و قدما رغبوا * عن ثواب اللّه ربّ الثّقلين

يعنى : اين جماعت كافر شدند و حال آنكه پيش از اين روز عاشوراء روى گردانيده بود از ثواب خداوند جنّ و انس

قتلوا قدما عليّا و ابنه * حسن الخير كريم الابوين

كشتند پيش از اين پدرم على بن ابيطالب عليه السّلام و برادرم حسن مجتبى را كه از همه بهتر و از جهت پدر و مادر كريم بود

حنفا منهم و قالوا اجمعوا * و احشروا النّاس الى حرب الحسين

و باعث آنها بغض‌هاى ايشان بود و بعد از آن گفتند كه جمع شويد و برانگيزانيد خلق را به سوى جنگ حسين