از مدينه تا مدينه (مقتل) (فارسى) — الصفحة ٦٤٠
گريستن امام عليه السّلام برسر نعش قاسم
عمويش مثل باز شكارى به يارى آمد به عمر بن سعد بن نفيل رسيد شمشيرى حواله آن ناپاك كرد ، عمر دست پيش آورد شمشير حضرت دست عمر را از ساعد انداخت فرياد كرد لشگر را به حمايت خود خواند و حمل خيل اهل الكوفة ليستنقذوه فتوطاته بارجلها حتّى مات سواران لشگر هجوم‌آور شدند كه عمر سعد را از چنگ حضرت بربايند گرد و غبار كه فرونشست ديدم امام حسين عليه السّلام بربالين قاسم ايستاده و به قاتلان وى نفرين مىكند و آن نوجوان يفحص برجليه در ميان خاك و خون دست و پا مىزند .
سپس امام عليه السّلام جسد پاره پاره قاسم را به سينه چسبانيد و رو به خيام آورد مىديدم كه پاهاى قاسم نيز برزمين كشيده مىشد آن جوان را نزد كشته على اكبر عليه السّلام و ساير كشته‌ها نهاد .
مرحوم طريحى در منتخب مىنويسد :
چون حضرت امام حسين عليه السّلام قاسم سلام اللّه عليه را به خيمه آورد و به رمق ففتح عينيه فجعل يكلّمه در ميان خيمه دو چشم مبارك خود را باز كرد و به صورت عمو و عمّه و مادر و ساير زنان نگاه كرد ديد همه ايستاده‌اند و براحوال او مىگريند .
گريستن امام عليه السّلام برسر نعش قاسم
گريستن امام عليه السّلام برسر نعش قاسم
چو قاسم عمو را ببالين بديد * برويش نظر كرد و آهى كشيد
بگفتا عمو جان فداى رهت * كنم جان بقربانى مقدمت
مرا آنچه بد آرزو يافتم * چه گويم كه سوى كه بشتافتم
بگفت اين و آندم همى جان سپرد * بجانان همه راز دل گفت و مرد
ز درگاه دارندهء نشأتين * ندائى كه صبرا لك يا حسين عليه السّلام
ميان دو كشته امام امم * نشسته همى بود با درد و غم
يكى كشته قاسم نااميد * يكى نعش اكبر جوان رشيد