از مدينه تا مدينه (مقتل) (فارسى) — الصفحة ٥٤٧

نماز خواندن امام عليه السّلام با اصحاب و شهادت سعيد بن عبد اللّه ( 21 )

به فيروزى از چند نبود اميد * زبونى ز دشمن نبايد كشيد

بسى مرگ بهتر از آن زندگيست * كه فرجام او با سرافكندگيست

مر اين نيم جان نيست چندان عزيز * كز او تنگ آيد بكس يا گريز

همان به كه در راه دين خداى * بكوشيم تا سر شود زير پاى

برپاك يزدان شدن سرخ‌روى * به از رنگ زردى به پيش عدوى

دگر چون شهادت سرانجام ماست * وزان تا در خلد يك كام ماست

بهشت اينك و باز درهاى او * ابر شاخ شيرين ثمرهاى او

بباغ اندر اينك سرايان طيور * بجوى اندر اينك شرابا طهور

و هذا رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و الشّهداء الّذين قتلوا معه و ابى و امّى يتوقعون قدومكم و هم مشتاقون اليكم .

اينك رسول خدا با شهداء امّت منتظرند پدر و مادرم مشتاق ديدار شمايند ، پس حمايت كنيد از دين خداى و حمّيت كنيد از حرم رسول اللّه و حفظ ذرّيه او بنمائيد

بسى گفت اين گونه با چشم تر * بدان تا بجوشيد شه را جگر

بناليد زار از دل پر ز جوش * بسوى زنان حرم زد خروش

چون امام تشنه‌كام ديد كه اصحاب از اين فرمايشات از جا برنخواستند با چشم اشگبار رو به خيام حرم آورد

فرمود : زنان من حالا ديگر شما بايد اصحاب را به جوش آوريد ثمّ صاح الحسين : اخرجن فخرجن منشرات الشّعور مهتكات الجيوب .

سپس امام عليه السّلام به زنان حرم صيحه زد كه بيرون بيائيد اصحاب را ترغيب و تحريص برجهاد كنيد ، پس آن زنان موپريشان با گريبانهاى دريده و صورتهاى خراشيده بيرون آمدند .

برآمد خروش از زنان حرم * برون شد بسى بانوى محترم