از مدينه تا مدينه (مقتل) (فارسى) — الصفحة ٤٥٩

استغاثه امام عليه السّلام و منقلب شدن حرّ بن يزيد رياحى و توبه نمودنش و ملحق شدن آن با سعادت به اردوى كيوان شكوه

كوفه از من سؤال مىكرد من تو را نشان مىدادم حال چطور اين‌قدر مضطرب و ترسان مىباشى ؟

حرّ گفت : و اللّه اخيرّ نفسى بين الجنّة و النّار ، اى مهاجر به ذات پروردگار خود را ميان بهشت و نار مىبينم ولى بهشت را اختيار مىكنم ، اين بگفت تازيانه برمركب نواخت مثل باد صرصر تاخت .

مرحوم سيّد در لهوف مىنويسد :

و يده على رأسه و هو يقول : الّلهمّ اليك انبت فتب علىّ فقدار عبت قلوب اوليائك و اولاد بنت نبيّك .

حرّ سعادتمند و سرافراز دست برسر گذارده با حالتى زار و گريان و از روى عجز و نياز مىگفت :

پروردگارا به سوى تو بازگشتم ، توبه مرا قبول و گناهم را ببخشاى كه دل دوستان تو را بترس انداختم و اولاد دختر پيغمبر تو را مضطرب ساختم از كردار زشت خود پشيمانم .

همين نحو زمزمه مىكرد و گريان گريان مىآمد تا خود را به صف اصحاب حضرت رساند ، ياران راه دادند آن مرد ديندار چون چشمش برجمال پرملال حسينى افتاد ناله از دل كشيد خود را از مركب به زير انداخت صورت به خاك ماليد ، قدم امام عليه السّلام را بوسيد و زارزار گريست و عرضه داشت :

شعر

آمدم اى دوست با حال خراب * سينه‌ام شد از غم هجرت كباب

جان نباشد آنكه از بهر تو نيست * خشك باد آبى كه در نهر تو نيست

يابن رسول اللّه التوبه التوبه ، از سر تقصير من درگذر

ابو مخنف مىنويسد :

ثمّ بكى بكاءا شديدا و قال الامام عليه السّلام : ارفع رأسك يا شيخ .