از مدينه تا مدينه (مقتل) (فارسى) — الصفحة ٣٣٥

وقايع روز اوّل ورود حضرت امام حسين عليه السّلام ( دوّم محرم ) به سرزمين پربلاء كربلاء

فرد

تا دامن كفن نكشم زير پاى خاك * باور مكن كه دست ز دامن بدارمت

سپس زاهد عابد و عاشق بلاكش برير بن خضير همدانى از جا برخاست ، عرض كرد :

قربانت شوم

شعر

صد سال اگر به تير بلا جان سپر كنم * حاشا كه يك زمان ز تو قطع نظر كنم

گر بىتو سر ز خاك برارم به روز حشر * تا خاك هست در صف محشر بسر كنم

تا تن به خاك و خون ندهم در وفاى تو * باور مكن كه از سر كويت سفر كنم

آگاهى از سنان سنان لعين ولى * آن فرصتم مباد كه از وى حذر كنم

فو اللّه يابن رسول اللّه لقد منّ اللّه علينا ان نقاتل بين يديك و تفطّع فيك اعضائنا ثمّ يكون جدّك شفيعنا يوم المعاد .

به ذات آن خدائى كه بجان ما منّت نهاده كه در راه چون تو جانانى جانها فدا كنيم و لباس تن را در مصيبت تو پاره پاره كنيم تا در محشر شافع ما جدّ تو پيغمبر باشد .

بارى آن دلباختگان سيّد الشهداء عليه السّلام محض دلجوئى دل غم‌پرور آن سرور سخنانى ايراد كرده و مقالاتى را ابراز داشتند و حضرت نيز در حق آنها دعاء خير فرمود .

مرحوم ابن شهرآشوب مىنويسد :