از مدينه تا مدينه (مقتل) (فارسى) — الصفحة ٣٢٨

رسيدن اردوى كيوان شكوه به زمين پربلاء يعنى كربلاء و وقايع و حوادث در آن تا شب عاشوراء

گويد چه بوى خلد آيا خاك جان‌فزا * هم كعبه حقيقت و هم سرچشمهء بقا

تو خوابگاه نور دو چشم پيمبرى * خاك تو اى زمين بلا برتر از بهشت

با خون حلق سبط نبى گشته‌اى سرشت * بهرت چنين ز روز زل بود سرنوشت

با دست قدرت حق بنهاد است در تو خشت * خاكت چو كيمياست تو كبريت احمرى

آب فرات در نظر اهل دل ، بقاست * يكذرّه‌اش ز خاك تو بهتر ز كيمياست

سرشار در تو متّصلا رحمت خداست * آن تربت شريف كه بردردها شفاست

رخشان چو ماه چارده خورشيد انورى * اى كربلاء قرار ز دل‌ها تو برده‌اى

ز اوّل زمام عقل ، ز سرها ربوده‌اى * آن درّ پربها كه تو در خود نهفته‌اى

دارى خبر كه جسم كه در برگرفته‌اى ؟ * خاكت بسان مشگ مداما معطّرى

آه از دمى كه آن شه عطشان ز روى زين * با جسم پاره پاره بيفتاد برزمين

دشمن به دور او به ميان همچنان نگين * ديگر بس است « سيّد مدّاح » دل غمين

آسوده از حساب تو در روز محشرى