از مدينه تا مدينه (مقتل) (فارسى) — الصفحة ٣٢٦

رسيدن اردوى كيوان شكوه به زمين پربلاء يعنى كربلاء و وقايع و حوادث در آن تا شب عاشوراء

اىّ موضع هذه اين زمين چه زمينى است ؟

عرض كردند : غاضريّه است .

حضرت فرمودند : شايد نام ديگر هم داشته باشد .

عرض كردند : بلى شاطىء الفرات هم مىنامند .

فرمودند : اسم ديگر هم دارد ؟

عرض كردند : بلى به آن كربلاء هم مىگويند .

حضرت فرمودند : آسوده شدم فتنفّس الصّعداء و بكى بكاء شديدا و قال :

و اللّه ارض كرب و بلاء و اللّه هيهنا يقتل الرجال ، هيهنا و اللّه ترمّل النّسوان ، هيهنا و اللّه تذبح الاطفال و هيهنا و اللّه تهتك الحريم فانزلوا بنايا كرام فهيهنا محلّ قبورنا .

پس آه سردى از دل پردرد كشيد و گريه شديد نمود و فرمود :

به خدا قسم زمين كرب و بلاء همين است ، به خدا اينجا مردان ما را مىكشند ، به خدا قسم اينجا زنان ما بيوه مىشوند ، به خدا قسم اينجا كودكان ما را سر مىبرند ، به خدا قسم اينجا پرده حرمت ما دريده مىشود ، پس اى جوان‌مردان فرود آئيد ، اينجاست محل گورهاى ما . . . .

شعر

بار بگشائيد اينجا خون ما خواهند ريخت * آبروى ما به خاك كربلاء خواهند ريخت

بار بگشائيد آتش برخيام اينجا زنند * گرد بررخسار آل مصطفى خواهند ريخت

بار بگشائيد اينجا كوفيان بىحياء * خون نور ديده شير خدا خواهند ريخت

سپس حضرت از مركب پياده شدند و به محض اينكه قدم مبارك امام عليه السّلام به