از مدينه تا مدينه (مقتل) (فارسى) — الصفحة ٢٠٢

واقعه دو طفلان حضرت مسلم بن عقيل سلام اللّه عليه به نقل مرحوم ملّا حسين كاشفى در كتاب روضة الشّهداء

شعر

خدا را اى رفيق از منزل مده جانان يادم * كه من در وادى هجران ز حال خود بفريادم

كنيزك گفت : گمان مىبرم كه پسران مسلم بن عقيليد .

ايشان فرياد بركشيدند : اى جاريه آيا تو بيگانه‌اى يا آشنا ؟ دوست باوفائى يا دشمن پرجفا ؟

كنيزك جواب داد كه من دوستدار خاندان شمايم و بىبى دارم كه او نيز لاف محبّت شما مىزند و جان خود را نثار اهل بيت مىكند ، شما بيائيد با من تا نزديك وى رويم و مترسيد و غم مخوريد كه هيچ دغدغه نيست ، پس ايشان را برداشت و روى به منزل نهاد و چون نزديك رسيد به خانه درون دويد و بىبى را بشارت داد كه اينك پسران مسلم بن عقيل را آوردم .

شعر

باغ را باد صبا بس خبر رنگين داد * مژده آمدن ياسمن و نسرين داد

بىبى مقنعه از سر بركشيد و بمژدگانى پيش كنيزك انداخت و گفت :

تو را از مال خود آزاد كردم ، پس سر و پاى برهنه پيش پسران مسلم باز دويد و بردست پاى ايشان افتاد و برخوارى مسلم و گرفتارى فرزندانش بگريست ، پس يك ، يك از ايشان را در برگرفت و بوسه برسر و روى ايشان مىنهاد و چون مادر مهربان نوحه مىكرد كه اى غريبان مادر و اى بىكسان مظلوم و اى بيچارگان محروم و اى كسانى كه شما را به درد فراق پدر مبتلا ساخته‌اند و در ميدان كينه اهل بيت رسالت علم عناد و فساد افراختند آن‌گاه ايشان را به خانه آورد و طعامى كه داشت حاضر كرد و كنيزك را گفت كه اين راز را پنهان دار و شوهرم را از اين قضيه آگاه مساز ، كو در حرم اهل وفا محرم نيست .

امّا راوى گويد : چون مشكور زندانبان به جهت رضاى خداوند آن دو مظلوم