از مدينه تا مدينه (مقتل) (فارسى) — الصفحة ١٧٤

زبانحال جناب مسلم در خانه طوعه

كردند ، مسلم از حيات خود يكسره مأيوس شد ديد نه شمشير دارد و نه دست شمشير بزن ، گريه براو مستولى شد و اشگ از چشمانش سرازير گرديد و فرمود :

هذا اوّل الغدر ، اين اوّلين حيله شما بود كه شمشير مرا ربوديد .

محمّد بن اشعث گفت :

اميدوارم برتو باكى نباشد .

مسلم فرمود :

من به غير از خدا اميدى به چيزى ندارم انّا للّه و انّا اليه راجعون

عبد اللّه سلمى از روى طعنه گفت :

آقا جان من كسى كه داعيه سلطنت داشته و به طمع حكومت به اين ديار آمده اين‌طور گريه نمىكند و از كشته شدن بيم ندارد ولى برگريه تو فايده‌اى بار نمىشود .

مسلم فرمود : اى حرامزاده من براى جان خود نمىگريم ، شهادت ارث ما است و لكن ابكى لاهلى المقبلين الىّ ، ابكى للحسين عليه السّلام و آل الحسين .

گريه من از براى آن خويشانى است كه چند روز ديگر به كوفه مىرسند ، گريه من از براى عزيز زهراء و همراهان آن بزرگوار است كه نوشته‌ام بيايند و اكنون در راهند .

شعر

اى كوفيان چو سر ز تن من جدا كنيد * بارى تن مرا به سوى خاكدان بريد

هركاروان كه جانب مكّه روان شود * پيراهن مرا سوى آن كاروان بريد

گوئيد از براى خدا بهر يادگار * نزد حسين جامه پرخون نشان بريد