افق وحى (نقد نظريه دكتر عبد الكريم سروش درباره وحى) (فارسى) — الصفحة ٩٠

اشعار جناب مولانا در نفى جبر و اثبات جبّاريّت حق تعالى

حسرت و زارى گه بيماريست * وقت بيمارى همه بيداريست

آن زمان كه مىشوى بيمار تو * مىكنى از جرم استغفار تو

مىنمايد بر تو زشتى گنه * مىكنى نيّت كه باز آيم بره

عهد و پيمان مىكنى كه بعد از ين * جز كه طاعت نبودم كارِ گزين

پس يقين گشت اين كه بيمارى ترا * مىبخشد هوش و بيدارى ترا

پس بدان اين اصل را اى اصل جو * هر كه را دردست او بُردست بو

هر كه او بيدارتر پر دردتر * هر كه او آگاه‌تر رخ زردتر

گر ز جبرش آگهى زاريت كو * بينش زنجير جبّاريت كو

بسته در زنجير چون شادى كند * كِى اسير حبس آزادى كند

ور تو مىبينى كه پايت بسته‌اند * بر تو سرهنگان شه بنشسته‌اند

پس تو سرهنگى مكن با عاجزان * زآنكه نبود طبع و خوى عاجز آن

چون تو جبر او نمىبينى مگو * ور همىبينى نشان ديد كو ؟