افق وحى (نقد نظريه دكتر عبد الكريم سروش درباره وحى) (فارسى) — الصفحة ٦٤٥

استدلال به آيات قرآن براى اثبات دوئيّت حقيقى بين خالق و مخلوق ، فاسد است

نه هر كه چهره برافروخت دلبرى داند * نه هر كه آينه سازد سكندرى داند

نه هر كه طرف كله كج نهاد و تند نشست * كلاه دارى و آيين سرورى داند

تو بندگى چو گدايان به شرط مزد مكن * كه دوست خود روش بنده‌پرورى داند

غلام همّت آن رند عافيت سوزم * كه در گداصفتى كيمياگرى داند

وفا و عهد نكو باشد ار بياموزى * و گرنه هر كه تو بينى ستمگرى داند

بباختم دل ديوانه و ندانستم * كه آدمى بچّه‌اى شيوهء پرى داند

هزار نكتهء باريك‌تر ز مو اينجاست * نه هر كه سر بتراشد قلندرى داند

مدار نقطهء بينش ز خال تست مرا * كه قدر گوهر يك‌دانه جوهرى داند

به قدّ و چهره هر آن كس كه شاه خوبان شد * جهان بگيرد اگر دادگسترى داند

ز شعر دلكش حافظ كسى بود آگاه * كه لطف طبع وسخن گفتنِ دَرى داند [ 1 ] . [ 2 ]

[ 1 ] - ديوان خواجه حافظ شيرازى ، طبع محمّد قزوينى و دكتر قاسم غنىّ ، ص 120 . [ 2 ] - الله شناسى ، ج 3 ، ص 175 الى 230 .