افق وحى (نقد نظريه دكتر عبد الكريم سروش درباره وحى) (فارسى) — الصفحة ٤٤٠
انكار بعضى افراد لزوم تدّبر و تفكّر در آيات الهى را
بدون آن حتّى از سقف منزل عبور نخواهد كرد . و طُرفه اينكه برخى ، اصلًا حجيّت آيات و مفاهيم قرآن كريم را براى ساير افراد از مخاطبين در زمان رسول خدا انكار كردهاند و حجيّت آن را مخصوص كسانى مىدانند كه در زمان نزول وحى در كنار رسول خدا و در مجلس آن حضرت حضور داشتهاند . و به اصطلاح حجيّت ظواهر كتاب مخصوص به مشافهين بالخطاب است و كسانى كه در زمان نزول قرآن در خدمت رسول خدا نبودند و در ساير بلاد سكنى داشتند و نيز افرادى كه پس از نزول قرآن ديده به جهان گشودهاند از اين سفره انعام الهى محروم مىباشند و صرفاً به عنوان استحباب بر اساس روايات مأثوره بايد به قرآن توجّه نمايند .
آيات الهى مخصوص مشافهين به خطاب نمىباشد
آيات الهى مخصوص مشافهين به خطاب نمىباشد
آيا اين مطلب دربارهء ائمه عليهمالسّلام نيز كه حدود سه قرن پس از نزول قرآن از اين كتاب آسمانى و وحيانى استفاده و استناره مىنمودند ، صادق است ؟ و آيا اين آيات به واسطه عدم حضور آنان از حجيّت ساقط شده است ؟ و اگر گفته شود مسأله امام به واسطه اطّلاع و معرفت به وحى از ساير افراد جدا است ، پس چرا ائمه عليهمالسّلام اين مطلب را به شيعيان تذكّر ندادند و بالعكس همه را به قرائت و تلاوت و تدبّر و تأمّل در مفاهيم و معانى قرآن تشويق مىنمودند ؟
آيا اين همه تأكيدات درباره تدبّر و تأمّل و تفكّر در قرآن از رسول خدا و ساير معصومين عليهمالسّلام فقط مربوط به كسانى است كه مخاطب به وحى بودهاند ، و ظنّ در ظواهر كتاب در حقّ آنان فقط حجّت باشد و بس ؟
و اين است عاقبت عدم تلاوت و قرائت و تدبّر در قرآن كه آدمى را به اينجا مىرساند كه حجيّت آيات را دربارهء ساير اقوام پس از نزول وحى مورد شك و ترديد قرار مىدهد و معجزه عالم بشريّت را از هستى و حيات ساقط مىگرداند و آن را تبديل به اوراقى كه حاوى داستان و پند و عبرت و برخى از احكام ، آن هم در حقّ مسلمين صدر اسلام و بس ، مىنمايد .
انكار بعضى افراد لزوم تدّبر و تفكّر در آيات الهى را
انكار بعضى افراد لزوم تدّبر و تفكّر در آيات الهى را