افق وحى (نقد نظريه دكتر عبد الكريم سروش درباره وحى) (فارسى) — الصفحة ٣٠٣

نمونه‌هائى از اشعار عرش بنياد خواجه حافظ شيرازى عليه الرحمة

و در غزلى مىفرمايد :

ديدى اى دل كه غم عشق دگر بار چه كرد * چون بشد دلبر و با يار وفادار چه كرد

آه از آن نرگس جادو كه چه بازى انگيخت * آه از آن مست كه با مردم هشيار چه كرد

برقى از منزل ليلى بدرخشيد سحر * وه كه با خرمن مجنون دل‌افكار چه كرد

فكر عشق آتش غم در دل حافظ زد و سوخت * يار ديرينه ببينيد كه با يار چه كرد [ 1 ]

و نيز در غزلى بسيار شيوا و راقى فرمايد :

دوش وقت سحر از غصّه نجاتم دادند * و اندر آن ظلمت شب آب حياتم دادند

بىخود از شعشعه پرتو ذاتم كردند * باده از جام تجلّى صفاتم دادند

چه مبارك سحرى بود و چه فرخنده شبى * آن شب قدر كه اين تازه براتم دادند

همّت حافظ و انفاس سحرخيزان بود * كه ز بند غم ايّام نجاتم دادند [ 2 ]

همچنين در بيان احوال خود و استغراق در جوار قرب حضرت حق مىفرمايد :

[ 1 ] - همان مصدر ، ابياتى از غزل 109 . [ 2 ] - همان مصدر ، ابياتى از غزل 139 .