افق وحى (نقد نظريه دكتر عبد الكريم سروش درباره وحى) (فارسى) — الصفحة ٢٣٩

عدم جواز مقايسه عرفاى شاعر با كسانى كه ابياتى را به هم مىبافند

اين مرتبهء عليا دعوت نموده است و خود او متعهّد بر رساندن و ايصال نفوس به اين مرتبه شده است .

عدم جواز مقايسه عرفاى شاعر با كسانى كه ابياتى را به هم مىبافند

عدم جواز مقايسه عرفاى شاعر با كسانى كه ابياتى را به هم مىبافند

آرى اين شعراء چون خواجه حافظ شيرازى ، مولانا جلال الدّين محمّد بلخى ، ملّا محمّد شمس مغربى ، و ابن فارض مصرى و . . . با ساير افراد و شعراء كه هيچ بوئى از انفاس و نفحات عالم قدس به مشامشان نرسيده است و صرفاً به تنظيم سجع و قافيه و مونتاژ مطالب مأخوذه از آثار ديگران پرداخته‌اند تفاوت جوهرى و ماهوى دارند .

آرى آن عارفى كه حقيقت وجود خود را فانى در وجود صاحب ولايت نموده است و به كنه معانى و حقائق فقرات مناجات مولى أميرالمؤمنين عليه‌السّلام رسيده است و هيچ خواست و اراده‌اى در وجود خود جز اراده و مشيّت صاحب ولايت كلّيّهء الهيّه حضرت حجة بن‌الحسن ارواحنا لتراب مقدمه‌الفداء باقى نگذارده است و نفس و سرّ او با نفس و سرّ مولاى خود معيّت ابدى بلكه اتّحاد و وحدت پيدا نموده است و عاشقانه و والهانه در وصف مولايش مىسرايد :

سلام الله ما كرّ الليالى * و جاوبت المثانى و المثالى

على وادى الاراك و من عليها * و دار باللّوى فوق الرّمال

دعاگوى غريبان جهانم * و ادعو بالتّواتر والتّوالى

به هر منزل كه رو آرد خدا را * نگه دارش به لطف لايزالى

منال اى دل كه در زنجير زلفش * همه جمعيّت است آشفته حالى

ز خطّت صد جمال ديگر افروز * كه عمرت باد صد سال جلالى

تو مىبايد كه باشى ور نه سهل است * زيان مايه جاهى و مالى

بر آن نقّاش قدرت آفرين باد * كه گرد مه كشد خطّ هلالى

فحبّك راحتى فى كلّ حِينٍ * و ذكرك مونسى فى كلِّ حال

سويداى دل من تا قيامت * مباد از سوز سوداى تو خالى