معجم البلدان ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٠.٣٣٦
تثنيث
باب تا و ثا و آنچه پس از آن‌هاست
باب تا و ثا و آنچه پس از آن‌هاست
تثلث
تثلث
[ ث ل ] : ( با دو ثاى سه نقطه ) . به گفتهء زمخشرى نام جايگاهى است .
تثليث
تثليث
[ ت ] : ( با دو ثاى سه نقطه ) . نام جايگاهى در حجاز نزديك مكه است . « يوم تثليث » از روزهاى تاريخى عرب مىباشد كه ميان « بنى سليم » و « مراد » رخ داد . محمد پسر صالح علوى چنين سروده است :
نظرت و دونى ماء دجلة موهنا * بمطروقة الانسان محسورة جدّا
لتونس لى نارا بتثليث او قدت * و تاللّه كلّفتها منظرا قصدا « 1 »
و جز او گفته است :
بتثليث ما ناصيت بعدى الأحامسا « 2 »
[ 827 ] اعشى نيز چنين مىسرايد :
و جاشت النفس لمّا جاء فلّهم * و راكب جاء من تثليث معتم « 3 »
تثنيث
تثنيث
[ ت ] : ( بر وزن مادهء پيشين ولى به جاى لام ، نون باشد و پايان آن به تاء و ثاء هر دو آمده است ) :
نام جايگاهى در « سراة » از آباديهاى « ازد شنوئه » نزديك تثليث ياد شده است .
( 1 ) . نگاه مىكردم و دجله آرام آرام مىرفت . . . تا آتشى در « تثليث » برافروزد . به خدا سوگند كه من منظور بدى نداشتم . ( 2 ) . در « تثليث » كسى را پس از من ، درشت نيابى ! ( 3 ) . هنگامى كه فراريانشان رسيدند به وحشت افتادم . سوارى كه از « تثليث » رسيده بود جهانگرد بود . اين شعر در چ ع 3 : 724 : 19 نيز ديده مىشود .