معجم البلدان ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٠.٢٧٤
بوّان
متى تبغنى فى شعب بوّان تلقنى * لدى العين مشدود الرّكاب الى الدّلب
و اعطى و اخوانى الفتوّة حقّها * بما شئت من جدّ و ما شئت من لعب
يدير علينا الكأس من لو رايته * بعينك ما لمت المحبّ على الحبّ « 1 »
برخى از دوستانم از مردم فارس برايم مىگفت : شكاف « بوّان » دره‌اى گود است و چشمه‌سار و درختان در پهلوى آن مىباشد . ته دره تنگناهايى است كه آبها از آن مىگذرد . پهنه‌اى كه بشود در آن شهرك يا ديهى ساخت ندارد . متنبّى آن را چه خوش مىستايد :
مغانى الشّعب طيبا فى المغانى * بمنزلة الرّبيع من الزّمان
و لكنّ الفتى العربىّ فيها * غريب الوجه و اليد و اللّسان
ملاعب جنّة لو سار فيها * سليمان لسار بترجمان
طبت فرساننا و الخيل حتّى * خشيت و ان كرمن من الحران
غدونا تنفض الاغصان فيها * على اعرافها مثل الجمان
فسرت و قد حجبن الحرّ عنّى * و جئن من الضّياء بما كفانى
و القى الشّرق منها فى ثيابى * دنانيرا تفرّ من البنان
لها ثمر تشير اليك منها * باشربة و قفن بلا اوانى
و امواه تصلّ بها حصاها * صليل الحلى فى ايدى الغوانى
و لو كانت دمشق ثنى عنانى * لبيق الثّرد صينىّ الجفان
يلنجوجيّ ما رفعت لضيف * به النيران ندّىّ الدّخان
تحلّ به على قلب شجاع * فترحل عنه عن قلب جبان
منازل لم تزل منها خيال * يشيّعنى الى النّوبندجان
اذا غنّى الحمام الورق فيها * اجابته اغانىّ القيان
و من بالشّعب احوج من حمام * اذا غنّى و ناح الى البيان
و قد تتقارب الوصفان جدّا * و موصوفاهما متباعدان
[ 753 ]
يقول بشعب بوّان حصانى * اعن هذا يسار الى الطعان
ابوكم آدم سنّ المعاصى * و علّمكم مفارقة الجنان
فقلت اذا رايت ابا شجاع * سلوت عن العباد و ذا المكان « 2 »
( 1 ) . هر آنگاه كه مرا بخواهى به درهء « بوان » در كنار چشمه بيابى ، افسار را به چنارى بسته ، حق جوانمردى را چه شوخى و چه جدى نسبت به برادرانم انجام مىدهم . جام را ساقيى مىگرداند كه هرگاه او را ببينى عاشق را ملامت نخواهى كرد . ( 2 ) . پايگاه اين دره در جايگاهها همچون جايگاه بهار در ميان فصلهاست ليكن يك عرب در اينجا بىدست و بىزبان است . سليمان نيز اگر به اينجا آيد بايد با ترجمان بيايد . . . در درهء « بوان » اسب من مىگفت : خوش باش ! كه پدرت آدم ، گناه‌كردن و بيرون شدن از بهشت را به شما آموخته است ! من گفتم : هرگاه بر « بابا شجاع » دست يابم از ديگران بىنياز خواهم بود .