معالم المدرستين ( بازشناسى دو مكتب ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥١

4 - وصيت در نامه ابن‌عباس :

راه نعمت و سعادت و خشنودى .

هركس سيماى علىِّ « وصى » را ببيند

در مىيابد كه او در تاريكيها نور محض است .

آرى ، سوگند به آنكه مردم براى او حج مىگزارند

على در ظلمتهاى تيره چراغى نورافشان است .

و هركس امامتش را با خشنودى پذيرفت

با عفو و بخشش گناه وارد بهشت گردد :

البته پس از آنكه به فرمان خدا عمل كرد

كه پيروى ز هدايت گزينشى نبود ! » . « 1 »

و مسعودى در مروج الذهب درباره مرثيه گويان امام على ( ع ) گويد : يكى از شيعيان آن حضرت چنين سروده است :

تأسّ فكم لك من سلوة * تفرج عنك غليل الحزن

بموت النّبى و قتل الوصى * و قتل الحسين و سمّ الحسن

« شكيبا باش ! چه بسا سرگرمىها و فراموشىها

كه شدت اندوهت را زدود

و فوت پيامبر و كشته شدن « وصى »

و شهادت حسين و مسموميت حسن را از يادت برد ! » « 2 »

و درباره كشته شدن حجربن عدى گويد :

( 1 ) - ابن‌اعثم در فتوح ج 3 ص 226 و خوارزمى در مناقب ( ص 170 ) روايتى دارند كه فشرده آن چنين است : « مالك اشتر و ديگر ياران امام على ( ع ) روزى آن حضرت را در صفين نيافتند و به جستجو برخاستند و او را در اردوگاه قبيله ربيعه يافتند . امام ( ع ) كه مالك اشتر را وارونه حال و گريان ديد به او فرمود : « مالك ! تو را چه مىشود ؟ آيا پسرت را از دست داده‌اى يا بلاى ديگرى به تو رسيده ؟ » كه اشتر شروع به خواندن اين اشعار كرد . . . » . ( 2 ) - مروج الذهب ، ج 2 ص 428 .