معالم المدرستين ( بازشناسى دو مكتب ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٢

دوم - نقد و بررسى استدلال به بيعت

كرده‌اى . » زياد گفت : « نشان صدقه بر آن زده شده است . » گفتگوى آن دو بالا گرفت و حارثه به سوى شتران صدقه رفت و آن شتر را بيرون كشيد و به آن جوان گفت : « ناقه‌ات را بگير و اگر كسى مزاحمت شد به زودى دماغش را با شمشير به خاك مىمالم » و گفت :

« ما رسول خدا را تا زنده بود اطاعت كرديم ، و اكنون نيز اگر مردى از اهل‌بيت او جانشين گردد ، اطاعتش مىكنيم . ولى پسر ابى قحافه [ / ابوبكر ] ، به خدا سوگند طاعت او بيعتى بر گردن ما ندارد . » و بعد اشعارى سرود كه از جمله آنهاست :

« اطعنا رسول اللّه اذكان بيننا * فيا عجبا ممن يطيع ابابكر »

« رسول خدا را تا در ميانمان بود فرمان برديم .

و چه شگفت‌آور است كسى كه ابوبكر را فرمان مىبرد » .

و « حارث بن‌معاويه » از بزرگان كنده به زياد گفت : « تو ما را به پيروى از كسى فرا مىخوانى كه عهد و پيمان و سابقه‌اى با ما و با شما ندارد » .

و زياد به او گفت : « راست گفتى ولى ما خود او را براى اين كار برگزيديم » . و حارث به او گفت : « بگو بدانم چرا اهل‌بيتش را از آن دور ساختيد ؟ آنها كه سزاوارترين مردم بدان بودند . زيرا خداوند عز و جل مىفرمايد : « وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى بِبَعْضٍ فِي كِتابِ اللَّهِ » « 1 » : « و خويشاوندان ، برخىشان ، در كتاب خدا ، سزاوارتر از برخى ديگرند » .

و زياد به او گفت : « مهاجران و انصار صلاح خود را بهتر از تو مىدانند » .

و حارث گفت : « نه به خدا ، آن را جز به حسادت از اهلش منحرف نساختيد . دل و جان من نمىپذيرد كه رسول خدا از دنيا برود و فرد شاخصى را براى

( 1 ) - احزاب / 6 .