نمونه هاى ايثار 2 - حضرت زينب ( س ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٩

1 - صديقه :

چون خواهرش زينب صديقه اين اشعار را از زبان امام شنيد ، فرياد بر آورد :

« واى من ! كاش مرگ زندگى مرا خاتمه بخشد . »

سپس مصائبش را كه در طول زندگى ديده و چشيده بود به ياد آورد و گفت : « امروز مادرم فاطمه و پدرم على و برادرم حسن مردند . اى خليفهء گذشتگان و بازماندهء زندگان . »

حسين به او نگريست و فرمود : « خواهر ! مبادا شيطان شكيبايى تو را ببرد . »

آنگاه چشم امام پر از اشك شد و فرمود : « اگر گربه را وانهند مىخوابد . »

زينب گفت : « واى از اين مصيبت ! آيا چنين از ما مىگريزى ؟

اين دل مرا بيشتر مجروح مىدارد و بر من گرانتر مىآيد . »

سپس به صورت خود كوفت و گريبان دريد و از هوش رفت

وانما الامر الى الجليل * و كل حى سالكُ سبيلى

پس از آنكه زينب به هوش آمد ، حسين عليه السلام به او فرمود :

« خواهرم ! تقواى خدا پيشه كن و به سكينت الهى خود را آرام بخش و بدان كه زمينيان و آسمانيان همه مىميرند و كسى زنده نمىماند ، همه رفتنىاند و تنها ذات خداى تعالى است كه پاينده است ، خدايى كه به قدرت خويش خلق را آفريد و باز آنها را زنده مىكند و همه به سوى آن يكتاى يگانه بر مىگردند . »