قصص الأنبياء ( تاريخ انبياء ) ( از آدم تا خاتم ) ( فارسى ) — الصفحة ٩٨

فصل سوم گناه آدم ، ترك اولى بود چگونگى پذيرش توبهء آدم كلماتى كه خداوند به آدم القاء نمود چگونگى فرود آمدن آدم از بهشت غم آدم در فراق بهشت

همهء ماجراى آدم به اين سخن باز مىگردد كه « حسنات الابرار سيئات المقربين » .

ما در شرح صحيفهء سجاديه هنگام شرح دعاى امام سجاد عليه السّلام در اين‌باره سخن گفته‌ايم .

امام صادق عليه السّلام فرموده‌اند : ابليس از شدت اندوه چهار مرتبه ناله سر داد .

روزى كه خداوند او را لعنت نمود . بار دوم هنگامى كه از بهشت بر زمين فرود آمد . سومين‌بار هنگامى بود كه حضرت محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به پيامبرى برانگيخته شد و چهارمين بار زمانى بود كه قرآن بر سينهء پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرود آمد . در دو هنگام نيز ابليس با شادمانى خرناسه كشيد : بار نخست هنگامى بود كه آدم از ميوهء درخت ممنوعه خورد و بار دوم زمانى بود كه آدم از عرش بر زمين فرود آمد . « 1 »

امام صادق عليه السّلام فرموده‌اند : پنج نفر در ميان آفريدگان خداوند ، از همه بيشتر گريسته‌اند : آدم ، يعقوب ، يوسف ، فاطمه و امام سجّاد عليهم السّلام .

آدم در فراق بهشت جاودان چنان گريست كه گريه بر گونه‌هايش رودى پر خروش جارى كرد كه [ گويى ] از ميان دره‌ها روان شده است .

در روايتى ديگر آمده است : آدم آنقدر گريست كه [ گويى ] يك چشمش همچون دجله و ديگر چشمش بسان فرات گشت . « 2 »

امام صادق عليه السّلام فرموده‌اند : آنگاه كه آدم از بهشت بر زمين فرود آمد با خود صد و بيست نهال درخت به همراه داشت . چهل نهال ، به گونه‌اى بود كه پوست بيرونى و محتويات درونىاش قابل خوردن بود .

چهل نهال ديگر به گونه‌اى بود كه قشر بيرونىاش خوردنى بود ولى درونش قابل خوردن نبود و چهل نهال ديگر درونش خوردنى و بيرونش غير

( 1 ) . « خصال » شيخ صدوق ص 263 . ( 2 ) . « خصال » شيخ صدوق ص 272 .