قصص الأنبياء ( تاريخ انبياء ) ( از آدم تا خاتم ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٦٨
* باب شانزدهم : داستان زندگى لقمان و حكمت‌هاى لقمان
مىبينى كه نور خوف و نور رجا هستند و هيچ‌يك فزون‌تر از ديگرى نيست .
فرزندم ، به دنيا دل مبند كه پست‌ترين آفريده‌ى خداست ؛ آيا نمىبينى كه خداوند نعمت‌هاى اين دنيا را پاداش فرمانبران قرار نداده است و سختى اين دنيا را كيفر گناه‌كاران ننهاده است . « 1 »
امام صادق عليه السّلام فرموده‌اند : لقمان فرزندش « ناتان » را چنين پند مىداد :
فرزندم ، تنها با نرم رفتارى و مدارا با دشمنت مىتوانى بر او چيره گردى و هرگز با دشمنت تفرقه‌جويى نكن كه در اين صورت از قصد تو آگاه مىگردد و با تو به ستيز مىپردازد .
فرزندم ، من بارهاى سنگينى را همچون تخته‌سنگ‌ها و تكه‌هاى آهن را بر دوش برده‌ام ولى هيچ‌يك همچون همسايه بد بر دوشم سنگينى نكرده است .
فرزندم ، من تلخىهاى بسيارى را چشيده‌ام ولى هيچ‌يك همچون فقر تلخ نبود و آزارم نداد .
فرزندم ، هزار دوست براى خويش برگزين ولى از دشمن بپرهيز كه يك دشمن نيز بسيار است .
امير المومنين على عليه السّلام نيز در اين مورد فرموده‌اند :
برادران بسيارى را براى خود برگزين كه پشتوانه استوارى براى تو خواهند بود و تو را يارى خواهند كرد كه هزار دوست و همراه نيز زياد نيست ولى دشمن هرچند يك نفر باشد بسيار است . « 2 »
امير مؤمنان على عليه السّلام پندهاى لقمان به پسرش را چنين بازگو نموده‌اند :
فرزندم ، آنكس كه به روزىرسانى خداوند باورى اندك دارد بداند كه همان خدايى كه او را در سه مرحله پيشين روزى داد در مرحله چهارم نيز او را روزى خواهد رساند ؛ چرا كه خداوند انسان را در شكم مادرش بگونه‌اى قرار داد كه سرما و گرما آسيبى بر او نزند و او توانست با تغذيه از شير مادرش رشد كند ، مرحله دوم هنگامى بود كه از شير گرفته شد و پدر و مادرش با مهرى
( 1 ) . تفسير قمى ، ج 2 ص 162 تا 165 . ( 2 ) . امالى صدوق ، ص 532 .