قصص الأنبياء ( تاريخ انبياء ) ( از آدم تا خاتم ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٣

فصل دوم ولادت ابراهيم عليه السّلام درهم شكستن بت‌ها به دست او پدر ابراهيم رويارويى با فرعون زمان نمرود بن كنعان

گفته‌اند كه هنگامى كه او به ستارگان نگاه مىكرد آنها را به انسانى تب كرده تشبيه كرد و چنين استدلال آورد كه گويا هنگام بيمارىاش فرارسيده است .

برخى ديگر چنين گفته‌اند كه ستاره‌شناسان آن روزگار عادت داشتند كه در ستارگان خيره شوند و ستارگان را خاستگاه نيكى و بدى مىدانستند ؛ ابراهيم نيز گفت كه من بيمارم تا ستاره‌شناسان گمان كنند كه او به وسيلهء ستاره‌اى ، به شر بيمارى گرفتار شده است و بدين ترتيب او را به حال خود واگذارند .

گروهى نيز گفته‌اند كه خداوند با اين نشانه به او وحى نمود كه در آينده اى نزديك دچار بيمارى خواهد شد و نشانهء آن درخشيدن ستاره‌اى و يا پيوستن آن ستاره به ستاره دنباله‌دارى ديگر بود .

وجه ديگرى كه گفته‌اند آن است كه مقصود از سقم و بيمارى ، پريشانى قلبى است كه به خاطر بت‌پرستى مردم ، در دل ابراهيم عليه السّلام پديد آمده بود كه چگونه مردم ستاره‌اى را كه به دست خداوند آفريده شده است مىپرستند .

در برخى از روايات اشاره شده است كه ابراهيم با گفتن « إنّى سقيم » توريه كرده است كه توريه به هنگام تقّيه جايز است .

در روايتى نيز آمده است كه ابراهيم از آن روى آزرده‌خاطر گشته بود كه در حالت ستارگان ، آينده را مىديد كه بر امام حسين عليه السّلام ستم خواهند كرد و اين خبر را از ستارهء امام حسين عليه السّلام دريافته بود . بايد گفت كه هريك از پيامبران و امامان در آسمان ستاره‌اى دارند كه با آن ستاره شناخته مىشوند همانگونه كه در روايات آمده است : إنّ زحل نجم أمير المؤمنين فلا يقال له نحس ؛ ستارهء زحل براى امير مؤمنان على عليه السّلام است پس اين ستاره را شوم مپنداريد » .

امر سوم : حضرت ابراهيم : با ديدن ستاره در آسمان گفت : « هذا ربّى » ( اشكالى كه پيش مىآيد اين است كه چگونه ابراهيم باوجود عصمت ، ستاره را هرچند به مدت اندكى ، به‌عنوان خدا برگزيده است ) . دانشمندان براى اين