همسران رحمت شده و همسران نفرين شده ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٧

زنى كه بخاطر وفادارى به همسرش عفّت و پاكدامنى خود را حفظ مىكند

آنگاه آن مرد را از صليب پائين آورده و بدين ترتيب او از مرگ نجات يافت .

آن مرد پس از رهايى از صليب به آن زن گفت : هيچ شخصى به اندازهء تو بر گردن من حق ندارد . تو مرا از صليب پائين كشيدى و از مرگ نجات دادى .

به همين خاطر تا آخر عمر به عنوان خدمتگذار بهمراه تو خواهم بود .

سپس اين مرد بهمراه آن زن به راه خود ادامه داده و به ساحل دريايى رسيدند .

آنها مشاهده كردند كه دو كشتى در كنار ساحل لنگر انداخته‌اند .

آن مرد به اين زن پاكدامن گفت : تو در اينجا بنشين تا من براى تهيهء غذا به نزد مردمى كه در اين كشتى نشسته‌اند بروم .

سپس آن مرد خود را به كشتى رسانده و به كسانى كه در كشتى نشسته بودند گفت :

بار كشتىهاى شما چيست ؟

آنها گفتند : بار يك كشتى ما جواهر و عنبر مىباشد و كشتى ديگر مخصوص سوار شدن خودمان است .

آن مرد به آنها گفت : كالاى شما چه مقدار ارزش دارد ؟

آنها گفتند : ارزش آن به حدى است كه قادر به تعيين قيمت آن نيستيم .

آن مرد به آنها گفت : من چيزى دارم كه ارزش آن از قيمت كالاهاى شما بيشتر است .

آنها به او گفتند : مگر تو چه دارى ؟

او به آنها گفت : من كنيزى دارم كه هرگز مانند او را نديده‌ايد .

آنها به او گفتند : آيا آن كنيز را به ما مىفروشى ؟

آن مرد به آنها گفت : آرى مىفروشم . امّا به شرط آنكه شخصى از شما به نزد آن كنيز برود و او را ببيند . و پس از آنكه قيمت آن كنيز را به من پرداخت نموديد - تا هنگامى كه من از اين محل دور نشده‌ام - او را از جريان فروخته شدنش مطّلع نسازيد .

آنها نيز اين شرط را قبول كرده و شخصى را براى ديدن آن زن فرستادند .