همسران رحمت شده و همسران نفرين شده ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٦

زنى كه بخاطر وفادارى به همسرش عفّت و پاكدامنى خود را حفظ مىكند

سپس براى آنكه گناه اين قتل را به گردن اين زن پاكدامن بيندازد به نزد راهب رفت و با حالت خشمگينى به او گفت : تو يك زن بدكاره‌اى را در دير خود سكونت داده‌اى و فرزندت را به او سپرده‌اى ؟ ! اينك او فرزندت را به قتل رسانده است .

پس از آنكه راهب از ماجراى قتل فرزندش مطّلع شد به نزد زن آمده و در اين باره از او سؤال كرد . آن زن چگونگى ماجرا را براى راهب بازگو نمود .

آن راهب در پاسخ به او گفت : مىدانم كه راست مىگويى و تو فرزندم را به قتل نرسانده‌اى . امّا ديگر راضى به ماندن تو در اين دير نيستم .

از تو خواهش مىكنم كه اينجا را ترك نمائى .

سپس آن زن پاكدامن قبول كرد كه دير را ترك نمايد و از آنجا خارج شود .

وقتى كه شب فرا رسيد آن راهب بيست درهم به آن زن داد . و به او گفت :

تو را به خدا مىسپارم . و از او مىخوام تا مددكار تو باشد .

آن زن نيز شبانه دير راهب را ترك نموده و از آنجا خارج شد .

و در صبح آن روز به روستايى رسيد .

در آن روستا مشاهده نمود كه مردى را به صليب كشيده بودند اما او هنوز زنده بود .

از مردم آن روستا در بارهء علّت مصلوب شدن آن مرد سؤال كرد ؟

به او گفتند : اين مرد بيست درهم مقروض است و توانايى پرداخت آن را ندارد .

و طبق عرف و قانون اين روستا . شخصيكه به شخص ديگرى مقروض مىباشد و توانايى پرداخت آن را ندارد تا هنگام اداء نمودن قرض خود بايد به صليب آويخته شود .

آن زن پس از شنيدن اين مطلب دلش به حال آن مرد سوخت و به آنها گفت : او را از صليب پائين بياوريد من بدهى او را پرداخت خواهم نمود . سپس او آن بيست درهم را از خورجين خود درآورده و به طلبكار آن مصلوب داد .