مبادى و اصطلاحات اصول فقه ( فارسى ) — الصفحة ١٠٢
تأويل :
معناى جديد بهتر از حمل آن بر تكرار معناى اول است .
تأكيد :
تأكيد :
لفظى است كه براى تقويت و تثبيت معناى قبلى وضع شده است ، گاهى با تكرار لفظ است و گاهى با كلمات ديگر است .
تأكيد لفظى آن است كه عين لفظ تكرار شود ، مثل أتى أتى زيد .
تأكيد معنوى آن است كه لفظ با كلماتى مانند عين و نفس تأكيد شود .
تأكيد لفظى براى ترس از فراموشى يا گوش ندادن يا بىتوجهى به كار مىرود .
تأكيد معنوى براى تثبيت معنا در ذهن شنونده و دفع مجاز به كار مىرود .
تام :
تام :
تصرف و عملى كه اركان و اوصاف شرعى آن كامل است ، به گونه‌اى كه از مكلف درخواست تكرار يا قضاى آن در آينده نمىشود .
تأليف :
تأليف :
قرار دادن چند چيز متعدد در كنار هم به گونه‌اى كه يك نام بر آن‌ها اطلاق شود ، چه اين‌كه با تقديم و تأخير برخى از آن‌ها باهم نسبتى داشته باشند يا خير ؟ و اعم از ترتيب است .
تأمل : به كار بردن فكر .
أمر با تأمل بدون فاء ، براى پرسيدن در اين مورد است و با فاء براى تحقيق توضيح پس از آن است . برخى گفته‌اند : تأمل بدون فاء اشاره به پاسخ ضعيف و ( فليتأمل ) به پاسخ ضعيف‌تر است . معناى تأمل ، يعنى جاى دقت است و معناى ( فتأمل ) امرى زايد بر دقت به تفصيل است و معناى ( فليتأمل ) باتوجه به اين‌كه زيادى حروف دلالت بر زيادى معنا مىكند ، همين‌طور است .
تأويل :
تأويل :
در لغت به معناى بازگشتن است و در نزد پيشينيان داراى دو معناست : اول به معناى تفسير است جز اين‌كه تفسير را براى بيان مراد از ظاهر لفظ به كار مىبرند و تأويل بيان مراد به وسيله‌ى معناست و مراد در اين‌جا معناى دوم است . اصوليان متأخر در تعريف تأويل گفته‌اند : عدول لفظ از معناى راجح به معناى مرجوح به سبب دليلى است كه قرين آن است .
گاهى كلام ، احتمال دو معنا يا بيشتر را دارد ، جز اين‌كه يكى از معانى ظهورش در اين لفظ يا به خاطر وضع يا استعمال يا عرف بيشتر است . پس