منع تدوين الحديث ( منع تدوين حديث ) ( فارسى ) — الصفحة ٣١٥

تأثير آرا بر فقه

دوم : ابو قَلابه از انس روايت كرده است كه رسول خدا و ابوبكر و عمر ( بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ) را آشكار مىگفتند .

سوم : از انس درباره جهر به ( بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ) و اخفاتِ آن سؤال شد ، گفت : اين مسئله را نمىدانم .

پس ثابت شد كه روايت از انس در اين مسئله ، آكنده از آشفتگى و اضطراب است و متعارض مىباشد . از اين رو بايد به ديگر ادله رجوع كرد .

و نيز در آن تهمتِ ديگرى است و آن اينكه :

على عليه السلام در جهر به تسميه مىكوشيد ، ليكن وقتى حكومت به بنى اميه رسيد - براى پاكسازى نشانه هاى على - در منع از جهر كوشيدند .

شايد انس از ايشان ترسيد ! به همين سبب ، اقوالش در بسمله مضطرب است .

و ما در هر چه شك كنيم ، در اين شك نداريم كه به هنگام تعارض ميان قول انس و ابن مُغَفَّل و بين قول على بن ابى طالب - كه در طول عمرش بر جهر پايدار ماند - پذيرش قول على اوْلى است .

اين ، جوابِ قاطعى است در مسئله « 1 » .

و اين ، كلامِ فخر رازى است كه نقش حكومت را در اختلاف احكام شرعى روشن مىسازد .

از ابن عبّاس نقل شده است كه گفت :

مردم آيه‌اى را از كتاب خداى متعال غافل شدند كه بر احدى جز پيامبر ( و سليمان بن داود ) فرود نيامد و آن ( بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ) است « 2 » .

محمّد بن منصور مىگويد : شنيدم جعفر مىگفت :

مردم از اسمِ بزرگى غفلت كردند ( بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ) « 3 » .

( 1 ) . تفسير فخر رازى 1 : 206 . ( 2 ) . الدرّ المنثور 1 : 20 ؛ الإتقان 1 : 116 و 211 ؛ شعب الإيمان 2 : 438 ، حديث 2328 . ( 3 ) . رأب الصدع 1 : 255 ، رقم 353 .