مردان رحمت شده و مردان نفرين شده ( فارسى ) — الصفحة ٣٤
مردى كه از عمل شنيع زنا توبه واقعى نمود
و دو دست خويش را به گردن خود بست .
و ندا داده و فرياد مىزد - اى پروردگار من - اين بهلول بندهء تو مىباشد كه با سرافكندگى و دست بسته به سويت آمده و از تو طلب عفو و بخشش مىكند .
- اى پروردگار من - تو مرا مىشناسى و از گناه من آگاهى .
- اى سيّد و اى مولاى من - اينك من از كردهء خود نادم و پشيمان گشته‌ام .
و براى توبه نمودن به نزد پيامبر تو رفتم . امّا او مرا از خود راند .
و اين كار او ترس و خوف مرا بيشتر نموده است .
اينك تو را به نام مقدّست - و به عزّت و جلالت و عظمت شأنت و بزرگى قدرتت - مىخوانم .
و از تو مىخواهم و عاجزانه طلب مىنمايم تا مرا نااميد نگردانى و دعايم را بىاجابت نگذارى . و مرا از رحمت خود محروم نسازى .
فقال معاذ : - يا رسول اللَّه - بلغنا أنّه في موضع كذا و كذا .
فمضى رسول اللَّه صلى الله عليه و آله بأصحابه حتّى انتهوا إلى ذلك الجبل .
ف صعدوا إليه . يطلبون الشابّ .
فإذاً هم بالشّاب . قائم بين صخرتين . مغلولة يداه إلى عنقه .
وقد اسودّ وجهه .
و تساقطت أشفار عينيه من البكاء .
و هو يقول : - سيّدي - قد أحسنت خلقي . و أحسنت صورتي .
فليت شعري ماذا تريد بي ؟
أ في النّار تحرقني ؟
أو في جوارك تسكنني ؟
اللّهمّ إنّك قد أكثرت الإحسان إليّ . و أنعمت عليّ .