بحار الأنوار ( ج 75 ) ( مواعظ امامان ( ع ) ) ( فارسى ) — الصفحة ٨٣

بخش شانزدهم مجموعه جوامع كلم امير المؤمنين ( ع )

من از او نادان‌ترم .

مبادا ظاهر فريبنده اشخاص موجب فريب تو شود گرچه خود را آراسته باشند و تغيير داده باشند بسيار اشخاص يا قسمت مىشوند كه ظاهرى خوش‌آيند و زيبا دارند اما مردمانى چاپلوس و دورو و چند رويند .

و اين شعرش :

اتم الناس اعلمهم بنقصه * و اقمعهم لشهوته و حرصه

فلا تستغل عافيه بشىء * و لا تسترخصن داء لرخصه

كاملترين مردم كسانى هستند كه از نقص و عيب خود بااطلاع‌ترند و بيشتر مبارزه با شهوت و حرص خويش ميكنند سلامتى را با چيز ديگرى معامله مكن بهر قيمت كه باشد . و نه بىارزش بدانى دردى را بواسطه عموميت و فراوانيش .

93 - كتاب درة الباهره من الاصداف الطاهره : امير المؤمنين ( ع ) فرمود :

بخشش در مورد كسى است كه اقرار بگناه خود دارد نه كسى كه اصرار مىكند . چقدر زشت است كوچكى هنگام احتياج و ستم هنگام ثروت . گرفتارى انسان از زبان است زبان درنده‌ايست كه اگر رهايش كنند . زيان بسلامتى مىرساند سلامتى ده قسمت است كه نه قسمت آن در خاموشى است مگر به ياد خدا و يكى از آن ده قسمت در مجالست و همنشينى با نادانان است . عاقل كسى است كه باطل را رها كند . پايه دين ورع و پرهيزگارى است و تباه شدن دين بوسيله طمع است .

94 - دعوات راوندى : امير المؤمنين ( ع ) فرمود چگونه است حال كسى كه بقاى او موجب فنايش مىشود و سلامتى موجب بيمارى و باستقبال چيزى ميرود كه از آن فرار مىكند و فرمود با جرعه‌اى گرفتارى است و با هر خوردنى غصه و فرمود مردم داراى مدت معينى از زندگى و اعمالى مخصوص هستند .

نهج البلاغه : فرمود عيبت پنهان و پوشيده است تا وقتى دنيا و ثروت به يارى تو بيايد .

95 - كنز كراجكى : امير المؤمنين ( ع ) فرمود : كسى كه سعه صدر نداشته باشد تاب و توان اداى حق را ندارد . هر كه تنبلى كند حق خدا را نمىپردازد . هر كس دستورات خدا را عظيم شمارد پاسخ به فرمان او ميدهد ، هر كه خوددارى از كارهاى حرام كند عفو خدا به او روى مىآورد هر كس دلى متواضع براى خدا داشته باشد به بدنش از اطاعت و بندگى خسته نميشود . دعاكننده بدون عمل مانند تيرزنى است