بحار الأنوار ( ج 75 ) ( مواعظ امامان ( ع ) ) ( فارسى ) — الصفحة ٨٠

بخش شانزدهم مجموعه جوامع كلم امير المؤمنين ( ع )

اشعار ديگرى در مرثيه پيامبر صلى الله عليه و آله :

الا طرق الناعى بليل فراعنى * و ارقنى لما استهل مناديا

فقلت له لما رايت الذى اتى * أ غير رسول الله إذ كنت ناعيا

فحقق ما اشفقت منه و لم يبل * و كان خليلى عزنا و جماليا

فو الله ما انساك احمد ما مشت * بى العيس في ارض تجاوزن واديا

و كنت متى اهبط من الارض تلعة * ارى اثرا منه جديدا و عافيا

شديد جرى الصدر نهد مصدر * هو الموت معذور عليه و عاديا

از اشعارى كه به آن جناب نسبت داده شده بعضى گفته‌اند اين دو شعر متعلق به ديگرى است :

زعم المنجم و الطبيب كلاهما * ان لا معاد فقلت ذاك اليكما

ان صح قولكما فلست بخاسر * اوصح قولى فالوبال عليكما

منجم و پزشك خيال ميكنند كه معاد وجود ندارد ، گفتم ميل خودتان اگر سخن شما صحيح باشد من زيانى نميكنم اما اگر عقيده من صحيح بود بدبختى دامن شما را ميگيرد .

اين شعر را نيز به آن جناب نسبت داده‌اند :

ولى فرس بالخير للخير ملجم * ولى فرس للشر بالشر مسرج

فمن رام تقويمى فانى مقوم * و من رام تعويجى فانى معوج

من يك مركبى دارم كه براى كارهاى نيك لجام نيك دارد و مركبى دارم براى كارهاى شر زمينى از شر دارد هر كه مايل باشد مرا به راه صحيح بدارد من در آن را هم و هر كه مايل باشد مرا بكژى وادارد من خود در كژى هستم ( منظور اينست كه انسان براى پذيرش نيك و بد هر دو آماده است ) .

و لو انى اطعت حملت قومى * على ركن اليمامه و الشام

و لكني متى ابرمت امرا * تنازعنى اقاويل الطغام

اگر از من اطاعت ميكردند وادار ميكردم قوم خود را بر ركن يمامه و شام ولى هر وقت من تصميم كارى را گرفتم مواجه شدم با اشكال‌تراشيهاى مردمان رذل .

پس از شهادت عمويش حمزه در احد اين اشعار را در رابطه با مصيبت ايشان سروده :

اتانى ان هندا حل صخر * دعت دركا و بشرت الهنودا