بحار الأنوار ( ج 75 ) ( مواعظ امامان ( ع ) ) ( فارسى ) — الصفحة ١٢٠

بخش بيست و يكم سفارشات حضرت زين العابدين ( ع ) و پند و اندرزهاى آن جناب

رحمش مىآيد . نعمتهاى خدا كه موجب سلامتى تو شده ترا سنگين كرده و عمرت را طولانى نموده و حجتهاى خدا بر تو تمام شده از قرآن . و ترا نسبت بدين خود فقيه و مطلع نموده و بسنت پيامبر عارفت كرده در هر نعمتى كه به تو ارزانى نموده و هر حجتى كه بر تو تمام كرده مىآزمايد شكر و سپاسگزارى ترا در آن مورد و آشكارا لطف و فضل خويش را بر تو نمايانده در قرآن كريم ميفرمايد :

لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ وَ لَئِنْ كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذابِي لَشَدِيدٌ « 1 » .

اى مرد متوجه باش وقتى فردا در مقابل پروردگار خود مىايستى و از تو سؤال مىكند كه چگونه نعمتهايش را پاس داشته‌اى و دستورهايش را بر خود چطور انجام داده‌اى چه پاسخ خواهى داد بدان هرگز خداوند بهانه‌ات را نمىپذيرد و از تو تقصير و كوتاهى را قبول نخواهد كرد . هرگز ، هرگز ، چنين نيست ، از دانشمندان در كتاب خود پيمان گرفته فرموده است : لَتُبَيِّنُنَّهُ لِلنَّاسِ وَ لا تَكْتُمُونَهُ « 2 » تا براى مردم بيان كنند و پنهان ننمايند .

بدان كوچكترين چيزى كه پنهان كرده‌اى و سبكترين گناهى را كه به دوش گرفته‌اى همين است كه انس و الفت با ستمگران گرفته‌اى ( زهرى از طرفداران بنى اميه بود كه هشام بن عبد الملك او را معلم فرزندان خود قرار داده بود ) و راه ستمگرى و طغيان را بر او ساده و آسان نموده‌اى با نزديك شدن به آنها و پذيرفتن درخواست ايشان بيم آن دارم كه فردا دين خود را با گناه بدنياى اين خيانتكاران مبادله كرده باشى و از تو بازخواست نمايند راجع به آنچه گرفته‌اى و كمكى كه بظلم ايشان نموده‌اى آنچه را كه حقت نبود گرفتى از كسى كه به تو بخشيد و نزديك به اشخاصى شدى كه حق احدى را نپرداختند و با نزديك شدن خود به آنها يك باطلى را جلوگيرى نكردى . علاقمند به كسى شدى كه دشمن خدا است ، مگر نمىبينى ترا كه دعوت بهمكارى با خود ميكنند استوانه آسياب ستمگرى خويش قرار ميدهند . پلى براى عبور از گرفتاريها و نردبانى براى رفتن بقله گمراهيها تو مردم را دعوت به گمراهى ايشان ميكنى و راه آنها را از پيش ميگيرى . بوسيله تو دانشمندان را به شك و ترديد مياندازند و دلهاى نادانان را به خود متمايل ميكنند . بزرگترين وزراى آنها و قوىترين كارمندانشان نميتوانند به قدر تو تبهكارى آنها را اصلاح نمايد و رفت و

( 1 ) سوره ابراهيم آيه 7 . ( 2 ) سوره آل عمران آيه 187 .