بحار الأنوار ( ج 75 ) ( مواعظ امامان ( ع ) ) ( فارسى ) — الصفحة ١١٤

بخش بيستم پند و اندرزهاى امام حسين ( ع )

مردم ، هر كس جود داشته باشد سيادت و بزرگوارى مىيابد و هر كس بخل ورزد رذل و پست مىشود باسخاوت‌ترين مردم كسى است كه ببخشد به كسى كه اميدوار از او نيست و باگذشت‌ترين مردم كسى است كه گذشت كند با قدرت و پيوندگرترين مردم كسى است كه پيوند خويشاوندى را برقرار كند با كسى كه از او قطع نموده است .

ريشه‌ها در پايگاه خود موجب رشد و نمو و شاخه‌ها ميشوند ، هر كس بفوريت در باره برادر دينى خود يك نيكوكارى را انجام دهد فردا كه وارد قيامت شد نتيجه آن را خواهد ديد . و هر كه منظورش خدا باشد در اين نيكوكارى به برادر خود خداوند در موقع احتياج و نيازش پاداش او را خواهد داد و بلاهاى دنيا را از او برميگرداند بيشتر از آن نيكى كه به برادر خود كرده . و هر كس اندوهى از دل مؤمنى بزدايد خداوند اندوههاى دنيا و آخرت را از او بر طرف مىكند و هر كه نيكى كند خدا به او نيكى خواهد نمود . خداوند نيكوكاران را دوست ميدارد .

5 - خطبه‌اى ايراد كرد و در ضمن آن فرمود حلم و بردبارى زينت است و وفا مروت و صله رحم نعمت خودخواهى تجاوز از حد است و عجله نادانى است زياده روى و غلو گردابى است و همنشينى با اشخاص شر است و همنشينى با گنهكاران موجب شك و ريب مىشود .

6 - كشف الغمه ابو مخنف لوط بن يحيى گفت بيشتر شعرهائى كه مردم از مولايمان ابا عبد الله الحسين ( ع ) نقل كرده‌اند شعرهائى است كه در آنها امام مثل زده من اشعار امام را از مواضع آن بدست آورده‌ام و از جاهائى كه احتمال ميدادم ضبط كرده‌ام . و از رجال برجسته‌اى آنها را روايت نموده‌ام از جمله عبد الرحمن بن نجبه خزاعى و ديگران .

روزى مردى از اهالى سلع ( محلى است نزديك مدينه ) شعرهاى زير را برايم خواند گفتم برايم اين شعرها را مينويسى ؟ گفت به‌به چه ردائى دارى . آن ردا را همان روز بده دينار خريده بودم بر دوش او افكندم اين اشعار را برايم نوشت :

حضرت ابو عبد الله حسين بن على بن ابى طالب بن عبد المطلب بن هاشم بن مناف بن قصى فرمود :

ذهب الذين احبهم * و بقيت فيمن لا احبه

في من اراه يسينى * ظهر المعيب و لا اسبه